تا هنگام نماز عصر به خواندن تعقيب پرداخت و نماز عصر با ايشان گزارد، و باز مردم براى مسايل خود به حضورش مى‌آمدند و چون دو تن برمى‌خاستند: دو تن ديگر مى‌نشستند و او همچنان فتوى مى‌داد تا خورشيد غروب كرد و من بيرون آمدم و گفتم: به خدا سوگند مى‌خورم كه اين آيه در باره او نازل شده است.[١] اصبغ بن نباته مى‌گويد:[٢] هر گاه براى امير المؤمنين على ٧ مالى مى‌رسيد آن را در بيت المال مسلمانان مى‌نهاد. سپس مستحقان را فرا مى‌خواند و با دست خود اموال را به چپ و راست پراكنده مى‌كرد و مى‌فرمود: اى سيم و زر! مرا فريب مدهيد، ديگرى را فريب دهيد، و به اين بيت تمثل مى‌فرمود:

«اينها ميوه‌هايى است كه من چيده‌ام و بهترين آنها در خود آنهاست و حال آنكه همه ميوه چينان دستشان به سوى دهانشان است.» و على ٧ از خزانه بيرون نمى‌رفت تا آنكه هر چه در آن بود تقسيم مى‌شد و حق هر كس به او مى‌رسيد.

سپس دستور مى‌فرمود آن را جارو و آب پاشى كنند و آنگاه دو ركعت نماز مى‌گزارد و پس از سلام مى‌فرمود: اى دنيا خود را بر من عرضه مكن و مرا فريب مده و تحريك مكن كه ترا سه طلاقه كرده‌ام و هرگز به تو رجوع نمى‌كنم.[٣] زيد بن ارقم مى‌گويد: تنى چند از اصحاب رسول خدا ٦ خانه‌هايشان درى در مسجد پيامبر داشت. پيامبر روزى فرمودند: اين درها را جز در خانه على ببنديد.

مردم در اين باره سخنان ياوه گفتند. گويد پيامبر ٦ برخاست و ضمن حمد و ستايش خداوند فرمود: من دستور دادم اين درها غير از در خانه على بسته شود و كسى از شما در اين باره چيزى گفته است. به خدا سوگند من چيزى را نبستم و نگشودم، بلكه دستورى به من داده شد و از آن پيروى كردم.[٤]

[١]. سومين حديثى است كه در باب عبادت و خوف على٧ در بحار، ص ١٣، ج ٤١، چاپ دار الكتب آمده است. م.

[٢]. اصبغ بن نباته مجاشعى: از خواص اصحاب امير المؤمنين و امام حسن مجتبى٧ است. رك. به: نجاشى، رجال، ص ٦، چاپ قم. م.

[٣]. حديث شانزدهمى است كه در باب( مجلس) چهل و ششم امالى صدوق، ص ٢٨٣، چاپ آقاى كمره‌يى آمده است. م.

[٤]. در اين مورد كه در بسيارى از كتب اهل سنت هم آمده است، مراجعه فرماييد به:

مستدرك الصحيحين حاكم نيشابورى، ج ٣، ص ١٢٥ و مسند احمد بن حنبل، ج ٤، ص ٣٦٩ و به صفحات ١٤٩ تا ١٥٦ جلد ٢ كتاب فضائل الخمسه من الصحاح السته، استاد محترم آقاى سيد مرتضى فيروزآبادى. م.