بگذاريد و هر كه را مى‌خواهيد انتخاب كنيد. رسول خدا على ٦ را با خود برد و عباس جعفر را. و على ٧ از آن زمان همواره با پيامبر ٦ بود و همين كه پيامبر مبعوث شدند از ايشان پيروى كرد و ايمان آورد و تصديق كرد و جعفر هم با عباس بود تا آنكه مسلمان و از او بى‌نياز شد.[١] امام صادق ٧ فرموده است: نخستين نماز جماعت چنين بود كه رسول خدا ٦ در حالى كه على ٧ همراهش بود نماز مى‌گزارد. در اين هنگام ابو طالب همراه جعفر از كنار ايشان گذشت و ابو طالب به جعفر گفت: پسركم! برو پهلوى پسر عمويت به نماز بايست و همين كه پيامبر ٦ احساس فرمود كه جعفر به نماز ايستاد، طورى ايستاد كه بر هر دو امامت داشته باشد و ابو طالب شادمان برگشت و اين ابيات را مى‌خواند: «همانا در پيشامدهاى روزگار و سختى، على و جعفر مورد اعتماد منند. كوتاهى مكنيد و پسر عموى خود را كه پسر برادر تنى من است يارى دهيد. به خدا سوگند كه من پيامبر را رها نمى‌كنم و هيچ يك از پسران نژاده و والاتبار من هم در يارى او كوتاهى نمى‌كند.»[٢] خزيمة بن ثابت‌[٣] هم چنين سروده است:

«هرگز نمى‌پنداشتيم كه خلافت از خاندان بنى هاشم و بويژه از دست ابو الحسن (على ٧) بيرون رود. مگر على نخستين كس نيست كه بر قبله شما نماز گزارده است و داناترين مردم به آيات قرآن و سنن نيست؟ مگر او آخرين‌

[١]. به تفصيل و بدون هيچ گونه تغيير و اختلافى در صفحه ٢٦٣ جلد اول سيره ابن هشام چاپ ١٣٥٥ قمرى، مصر، آمده است. م.

[٢]. در كتاب امالى صدوق با ذكر سلسله سند، بدون هيچ افزونى و كاستى آمده است و به نقل از آن در صفحه ٦٨ جلد ٣٥ بحار الانوار چاپ آقاى آخوندى و در صفحه ١٢١ به صورت ديگرى آمده است. م.

[٣]. اين ابيات كه در اينجا به خزيمة بن ثابت ذو الشهادتين نسبت داده شده است، در صفحه ٨ كتاب مناقب اخطب خوارزم، درگذشته ٥٦٨ ق، به عباس بن عبد المطلب نسبت داده شده است و در صفحه ٢٧٤ جلد ٣٨ بحار الانوار به ربيعة بن حارث بن عبد المطلب نسبت داده شده است. در اعلام الوراى طبرسى، صفحه ٢٦٧ ترجمه آن به نام زندگانى چهارده معصوم نيز به ربيعة بن حارث نسبت داده شده و در تاريخ يعقوبى، چاپ بيروت، ١٩٦٠ ميلادى، صفحه ١٢٤ جلد ٢، به عتبة بن ابى لهب منسوب است. م.