بدون آنكه هيچ خوراكى خورده يا مايعى آشاميده باشد و سالم و معصوم به دامان مادر برگشت و روايت شده است كه اين مدت هفتاد روز يا هفت ماه طول كشيده است و خداوند متعال در مورد كودكى موسى ٧ چنين فرموده است: «تا تربيت و پرورشت به نظر ما انجام گيرد، آنگاه كه خواهرت در جستجوى تو بود و مى‌گفت مى‌خواهيد شما را راهنمايى كنم به كسى كه كفالت اين طفل را بر عهده بگيرد و ترا پيش مادرت باز گردانديم تا چشمش روشن گرديد.»[١] و مگر در باره عيسى بن مريم ٧ خداى عز و جل چنين نفرموده است كه «از زير آن درخت او را ندا كرد كه غمگين مباش كه خداى زير پاى تو چشمه آبى جارى كرد ...»[٢] و مگر عيسى ٧ به هنگام تولد و هنگامى كه مادرش به او اشاره كرد سخن نگفت و قرآن در اين مورد مى‌گويد: «گفتند چگونه با كودكى كه در گهواره است سخن گوييم؟ عيسى گفت: همانا كه من بنده خدايم كه كتاب آسمانى به من عنايت شده است.»[٣] بنا بر اين مى‌بينيد كه عيسى ٧ به هنگام تولد سخن گفته است و به او در همان سن و سال كتاب آسمانى و نبوت خاصه عنايت شده است و چون سه روز از عمر او گذشته به گزاردن نماز و پرداخت زكات سفارش شده است و روز دوم تولدش با مردم سخن گفته است، و شما همگان مى‌دانيد كه خداى عز و جل من و على را از يك نور و پرتو آفريده است و ما هر دو در پشت آدم بوديم و خداى را تسبيح مى‌گفتيم و سپس به پشت ديگر مردان و ارحام زنان منتقل شديم و در هر دوره و روزگار آواى تسبيح ما در پشتهاى مردان و رحمهاى زنان شنيده مى‌شد تا روزگار عبد المطلب، و پرتو ما در چهره پدران ما (نياكان ما) و چهره مادران ما ديده مى‌شد تا آنجا كه نامهاى ما با پرتو بر پيشانيهاى ايشان نقش مى‌بست. آنگاه پرتو ما دو نيمه شد، نيمى در عبد الله و نيمى در عمويم ابو طالب قرار گرفت و آواى ستايش و تسبيح ما از پشت آن دو شنيده مى‌شد و پدر و عمويم چون در انجمنهاى قريش مى‌نشستند، نور من در چهره پدرم و نور على در چهره پدرش تابان بود تا آنكه هر يك از پشت پدر و شكم مادر خويش بيرون آمديم، و به هنگام تولد على حبيب من جبرئيل فرود آمد و به من گفت: اى حبيب خدا! پروردگارت سلام مى‌رساند و به‌

[١]. آيات ٣٩ و ٤٠ سوره بيستم( طه)، و براى اطلاع بيشتر از هر دو مورد بايد به تفاسير مراجعه كرد. م.

[٢]. آيات ٢٥ تا ٣١ سوره نوزدهم( مريم).

[٣]. آيات ٢٥ تا ٣١ سوره نوزدهم( مريم).