. به امت خود فرمان بده كه از اين درختان بسيار بكارند. آنگاه پيامبر از كنار كاروانى گذشت كه شترى خاكسترى پيشاپيش آن حركت مى‌كرد، و چون به مكه رسيد به آنان خبر داد كه كجا برده شده است، و در مكه گروهى از قريش بودند كه به بيت المقدس رفته بودند و به آنان از چگونگى آن خبر داد و فرمود: نشان آن هم اين است كه هم اكنون با بر آمدن خورشيد كاروانى مى‌رسد كه پيشاپيش آن شترى خاكسترى حركت مى‌كند. آنان نگاه مى‌كردند كه كاروان آشكار شد. پيامبر ٦ همچنين به آنان خبر داد كه از كنار كاروان ابو سفيان گذشته است و شتر او در دل شب رم كرد و يكى از غلامان او در اول كاروان بانگ برداشت كه اى فلان، فلان شتر رم كرد و فلان زن بار نهاد و دستش شكست و چون از كاروانيان پرسيدند همان گونه بود كه رسول خدا خبر داده بود.

و روايت شده است كه پيامبر ٦ در بيت المقدس به پيامبران نگريست و پرسيد: شما به چه چيز گواهى مى‌دهيد؟ گفتند: گواهى مى‌دهيم كه خدايى جز خداوند نيست و تو رسول اويى و على امير مؤمنان است. سپس پيامبر ٦ به آسمان هفتم برده شد و به قاب قوسين يا نزديكتر رسيد و حجابها برداشته شد و پيامبر همچنان پيش مى‌رفت و ندا داده شد: اى محمد! همانا در مكانى راه مى‌روى كه پيش از تو بشرى بر آن گام ننهاده است و خداى عز و جل با محمد ٦ گفتگو فرمود و چنين گفت كه «گرويد رسول به آنچه فرو فرستاده شد بر او از پروردگارش.» رسول خدا عرضه داشت: آرى پروردگارا! «و گروندگان همگى گرويدند به خدا و فرشتگان او و كتابها و فرستادگان او. فرق نمى‌نهيم ميان هيچ يك از پيامبران او و گفتند و شنيديم فرمان خدا را و فرمان برديم. بيامرز ما را اى پروردگار ما و بازگشت به سوى تو است.»[١] و خداى عز و جل فرمود: «تكليف نكند خداوند هيچ كس را مگر به اندازه توانايى او. براى اوست آنچه به دست آورده و بر اوست آنچه به دست آورده است.

اى پروردگار ما! ما را مگير اگر فراموش يا خطا كنيم. اى پروردگار ما! بر ما تكليف گران منه چنانچه آن را بر آنان كه پيش از ما بودند نهادى. پروردگار ما! آنچه را كه ما را به آن توانايى نيست بر ما منه، در گذر از ما و بيامرز ما را و ببخشاى بر ما، تو مولاى مايى، پس يارى ده ما را بر گروه كافران.»[٢] خداى عز و جل فرمود: چنين كردم‌

[١]. دو آيه آخر سوره دوم( بقره) است. م.

[٢]. دو آيه آخر سوره دوم( بقره) است. م.