و المحکی عن القاضی عبدالعزیز بن البراج الثانی و اختاره بعض المتأخرین و هوالظاهر من غیر واحد من مشایخنا المعاصرین حیث قالوا : بعدم ثبوت النجاسه بقول العدلین لعدم دلیل علی اعتباره عموما ، بل هو ظاهر السید فی الذریعه و المحقق الاول فی المعارج و الثانی فی الجعفریه و صاحب الوافیه حیث حکموا بعدم ثبوت الاجتهاد بشهادتهما، لعدم دلیل علی اعتبارها. وکنت ذلک منذ اعوم کثیره . . .[١].

در این قول ملا عبدالله، قائل به عدم اعتبار شهاده عدلین است؛ کما این که مرحوم نراقی هم می‌گوید : من مدت‌ها به همین عقیده بودم، سپس تغییر رای دادم.

سیّد محمد حسین رضوی کشمیری در مقدمه خود بر وافیه که از ابتکارات علمی ملاعبدالله است چنین می‌نویسد :

آنچه در شخصیت این مؤلف جالب توجه است روح ابتکار او می‌باشد و این صفتی است شایان تقدیر و پژوهش. زیرا بیشتر ارباب علم و معرفت معمولاً در همان مسائلی اندیشه می‌کنند که از قبل طرح‌ریزی شده است، بدون آنکه بتوانند از دایره‌ای که پیش کسوتان رسم کرده‌اند خارج شوند. از این رو محدوده اندیشه و افق بحث و پژوهش‌های آنان همان محدوده‌های مقرر و تثبیت شده قبلی است. بدین سبب است که شمار مبتکران و نوابغ اندک باقی می‌ماند و اعتقاد ما بر این است که مؤلف رحمه الله از جمله افراد انگشت شمار است و علت آنکه نام وی مخفی مانده؛ عوامل مختلفی دارد که یکی از آنها عبارت است از ؛ از بین رفتن تألیفات وی به دلایلی که ما نمی‌دانیم . . .

[١]. احمد، نراقی، عواثد الایام، ص ٨١٢.