این قلعه‌ها تا چندین دهه پیش قابل سکونت بوده و مورد استفاده قرار گرفته‌اند. از شاخص‌ترین و زیباترین آن‌ها می‌توان به قلعه عزیزآباد، غنی آباد، طرجد، خانیک، صفّار، چهاربرج، موتور رضایی و نَیگنان اشاره کرد.

تاریخ ساخت این برج‌ها و قلعه‌ها به دوران صفویه بر می‌گردد که تا دوران معاصر نیز ادامه پیدا می‌کند؛ به استثناء قلعه دختر رقّه که سابقه اوّلیه آن به دوران ساسانی می‌رسد و در دوران سلجوقی توسط اسماعیلیان گسترش می‌یابد.

در ذیل به شرح مختصر این قلعه می‌پردازیم :

در فاصله ١٢ کیلومتری غرب بشرویه، در مجاورت آسیاب دهنه، بر بالای کوهی به ارتفاع تقریبی ٣٠٠متر از سطح زمین‌های اطراف، قلعه‌ای قرار گرفته که از سه طرف مشرف بر پرتگاه تقریباً غیر قابل عبوری است و فقط از سمت جنوبی آن راه عبور وجود دارد. موقعیّت آن طوری انتخاب شده که بر تمامی دشت مجاور مسلط است، به‌طوری که از فاصله چند کیلومتری آثار آن کاملاً مشهود است.

قلعه دختر رقّه دارای چند حصار تو در تو و غیر منظم بوده که بر اساس عوارض کوه ساخته شده است. در میانه‌ی راه دسترسی به قلعه، فضای چهارگوش مخروبه‌ای وجود دارد که احتمالاً می‌بایست مخزن آب ‌انباری باشد که آب در آن، برای فصول خشک ذخیره‌ سازی می‌شده است.

حصارهای قلعه داری برج‌های مدور، تیردان و دیوارهای بسیار مرتفع بوده است. بر بالای قلعه، برج‌هایی به ارتفاع تقریبی سه الی چهار متر با دیوارهای به هم پیوسته و چند محفظه و اتاقک وجود دارد. در محدوده حصار اول،