از جمله این سر جنبانان محلی " میراسکندر " کوتوال قلعه پلنگان بود که بر شاه اسماعیل یاغی شد. شاه اسماعیل، " سولاغ حسین تکلو " را که از جانب شاه بر " دینور " حاکم بود، به دفع میراسکندر و فتح قلعه به دست سولاغ حسین تکلو خبر می‌دهد.

سولاغ حسین، قلعه را مسخّر کرد و غنیمت زیادی به دست آورد و عده‌ی زیادی از سران قلعه را به قتل رساند[١].

در این دوره " دینور " به سبب نزدیکی به قلاع محکم و معروف و نزدیکی به همدان، مرکزیت یافت و حاکمان این منطقه به عنوان حکمران دینور مشهور شدند.

با قتل شاه اسماعیل دوم، در سال ٩٨٥ ق، محمد خدا بنده به جای او بر تخت سلطنت جلوس کرد و ضعف دامنه‌داری که بعد از مرگ تهماسب شروع شده بود، در عصر محمد که خود پادشاهی ضعیف النفس بود، ادامه داشت. ضعف حکومت مرکزی در طول حکومت ده ساله محمد خدا بنده سبب شد تا تیمورخان اردلان که در منطقه کردستانات، اقتدار تام و تمامی داشت و باب مناسبات را با دولت عثمانی گشوده بود، چندین بار از جمله در سال‌های ٩٨٦ ق و٩٩٣ ق کرمانشاه را عرصه تاخت و تاز خود قرار دهد.

تیمورخان در سال ٩٨٦ ق برای بسط متصرفات خود به کرمانشاه، دینور و سنقر که از نواحی تابعه کرمانشاه بودند لشکر کشید. شدّت این تاراج و حمله به گونه‌ای بود، که علی اکبر وقایع نگار می‌نویسد :

تیمور خان، ایل کلهر را به نان شب محتاج ساخته.

[١]. بدلیسی، امیر شرف خان، شرف نامه، ص٤١٠.