اصرار دوست دانشمندم جناب آقای حجت الاسلام سیّد ناصر میبدی در یافتن مزار این عالم ربانی، نیز یکی دیگر از موجباتی بود که تصمیم مرا در این کار دشوار، استوارتر ساخت.

به همین جهت عصر همان روز عازم پل کهنه شدم و با اطلاعی که کم و بیش از موقعیت و مکان مزار و همچنین مقام رفیع و علمی این فقیه محدّث اسلامی داشتم و می‌دانستم که یکی از مجتهدین برجسته عصر صفویه و از عاشقان واقعی و زوّار حضرت ابا عبدالله الحسین و ائمه اطهار علیهم السلام می‌باشند که سرانجام در راه رسیدن به کربلای معلّی و زیارت تربت مقّدس و معطّر حضرت سیّدالشهداء، در این مکانِ به ظاهر خاموش، دعوت حق را اجابت نمود و در جوار رحمت حق آرمیده است.

هرچند که خود را لایق و سزاوار چنین امر خطیر و فیض الهی نمی‌دیدم که پس از گذشت سیصد سال و اندی که رحلت این بزرگوار سپری می‌گشت این توفیق الهی نصیبم شود.

لذا با توسل جستن به ائمه اطهار علیهم السلام و قرائت سوره‌ای چند از کلام الله مجید به روان مطهر و پاکش، جهت اقدام به این امر برآمدم و عصر همان روز با خلوص نیت به آن خاموش کده علم و عرفان قدم نهادم.

در کنار پل کهنه (پل صفوی) آن طوری که معمّرین نقل نموده بودند، گورستان قدیمی و متروک زمان های بسیار گذشته این شهر (کنار جاده زوار رَو) وجود داشت.

در این خاموش کده کوچک‌ترین اثری از چهار طاقی مرقد مطهر فاضل (ملا عبدالله بشروی) که به روزگار حکمرانی شیخ علی خان زنگنه بر مزارش احداث نموده بودند، بر جای نبود و آن زمین نسبتاً هموار را سنگ های بزرگ و کوچکی که به رسم عشایری بر روی مزارها نصب شده و یا پراکنده شده