میرداماد در جمیع مسائل مهم فلسفه و حکمت دارای استقلال فکری است و از حیث اقتدار بر ادای مباحث مهم فلسفی و تقریر مشکلات و معضلات حکمی و روانی گفتار، منزلت خاصّی داشته است. حوزه فلسفی او بسیار با اهمیت تلقی می‌شد و هر کس اجازه می‌یافت در درس او حاضر شود به دیگران مباهات می‌نمود.[١]

کلام آخوند ملا عبدالله بشروی برای درک جایگاه بلند و شأن والای علمی میرداماد کلامی گویاست، آنجا که به ملا عبدالله گفته بود: امروز بر علما فخر کن و بگو کلام میر را فهمیدم.[٢]

و نیز از مدح و ستایشی که صدرالمتألهین ملا صدرای شیرازی از استادش میرداماد کرده است مقام علمی وی نزد حکیم بزرگی چون ملا صدرا معلوم می‌شود. وی در نامه‌ای که به میرداماد نوشته او را در حدّ اعلی ستایش نموده و در حد پرستش تعریف و مدح کرده است.[٣]

میرداماد خود نیز خویش را معلم می‌خوانده و در برخی از نوشته‌هایش آن گاه که می‌خواهد از فارابی مطلبی را نقل کند می‌گوید:

ابونصر فارابی، شریک ما در تعلیم گفته است. . . و آن گاه که می‌خواهد از بهمنیار شاگرد ابوعلی سینا گفته‌ای را نقل کند می گوید: شاگرد ما بهمنیار گفته است . . .[٤]

[١]. منتخباتی از آثار حکمای الهی ایران، ص ٧.

[٢]. تنکابنی، همان، ص ٣٣٣.

[٣]. شرح حال و آر اء فلسفی ملاصدرا، ص٢٢٤.

[٤]. تنکابنی، همان.