ایشان هم عصرِ سه نفر از بزرگان حوزه و مکتب تشیّع همچون شیخ حرعاملی، شیخ بهایی و میرداماد؛ وتربیت شده مکتب اصفهان و مدرسه ملا عبدالله شوشتری از مشایخ مجلسی اول است. وی از شاگردان میرزا رفیعا و عمده تحصیلات و کسب فیض ایشان از حوزه درسی اصفهان است.

گرچه چند سالی هم در مشهد اتراق و سکونت داشته است، ولی شخصیت علمی ایشان در اصفهان شکل می‌گیرد.

اگر بخواهیم به مقام علمی کسی پی ببریم، معیار و ملاکِ تشخیص دو چیز است :

١. شاگردانی که تربیت کرده و تحویل داده .

٢. آثار و تألیفاتی که از وی بجای مانده است.

و این دو چیز در زندگانی ملا عبدالله به خوبی مشهود است.

ملا عبدالله شاگردان برجسته ای همچون علامه خاتون آبادی را تحویل می‌دهد که آیت الله العظمی مرعشی از او به نیکی یاد می‌ کند و او را مورخی جلیل و ثقه ای امین می داند.

و در مسأله ی تألیفات و نوشتن، شرح حال نویسان هفت اثر علمی را برای او شمرده‌اند : رساله‌ای در اصول فقه بنام وافیه فی الاصول، رساله‌ای در اثبات عدم وجوب عینی اقامه نماز جمعه در زمان غیبت، حاشیه بر معالم الاصول، تعلیقات بر مدارک الاحکام، شرح ارشاد الاذهان، حاشیه بر ارشاد الاذهان و فهرست تهذیب الاحکام شیخ طوسی.

متأسفانه امروز فقط دو اثر از این آثار باقی مانده و چاپ شده است.