او فردی فاضل، فقیه، محدث، محقق، متکلّم، عابد و از مشایخ بسیار بزرگ بود. وی از پدرش و معاصرین دیگر روایت می‌کند و محمد باقر حسینی داماد (میرداماد) از او اجازه روایی دارد، او را رساله‌ای است دقیق درباره قبله، و قبله ی خراسان بالخصوص. [١]

این سه بزرگوار که در برخی از کتب شرح حال و تاریخ به عنوان اساتید و مشایخ میرداماد از آنان نام برده شده، همگی در علوم منقول استاد و متبحّر بوده‌اند.

اما اساتید میرداماد در علوم عقلی که وجه مشخّصه علمی اوست و ما وی را به این جهت به شهرت می‌شناسیم، بدرستی معلوم نیست، مگر اشاره‌ای که در تاریخ عالم آرای عباسی آمده است. در این کتاب از میان کسانی که میرداماد در مدت اقامتش در هرات و تردد به دربار ولیعهد( محمد خدابنده)، با آنان مباحثات علمی داشته، تنها از امیر فخرالدین سمّاک استر آبادی نام برده شده است.[٢]

با توجه به این مطلب باید اذعان داشت، تنها استاد فلسفه و حکمت میرداماد؛ امیر فخرالدین سمّاک بوده که فیلسوفی بنام و صاحب آراء مستقل و دارای حاشیه‌ای بر الهیات (که بخشی از کتاب تجرید الاعتقاد را تشکیل می‌دهد و کتاب کلامی- فلسفی است) بوده است.

[١]. حر عاملی، امل الامل، ج١،ص١٠.

[٢]. منشی، اسکندر، تاریخ عالم آرای عباسی، همان.