صفتی که درآیات متعددی همچون؛ انّ اکرمکم عندالله اتقاکم (سوره حجرات/ ١٣)، اِنّما یتقبّل الله من المتقین (سوره مائده /٢٧)، اِنّ الله یُحبُ المتقین(آل عمران/٧٦)، انَّ اللهَ مع المتقین(توبه /٣٦و ١٢٣)، اِنَّ العاقِبه للمتقینَ (هود/ ٤٩) و هم در روایات، او را معیار و ملاک قبولی اعمال و تقرّب به خداوند می‌دانند.

تقوا در نزد عرب یعنی مرز زمین زراعی، به این معنا که انسان مراقبت کند، وارد مرز دیگران نشود، وارد منطقه ممنوعه خدا نشود، انسان زندگانی‌اش را با خدا تنظیم کند، سعی کند قیامش، قعودش، خوراکش، پوشاکش خدایی شود.

بزرگانی مثل آیت الله بهاءالدینی- مرحوم کشمیری- آیت الله العظمی بهجت- نجات شیرازی- انصاری همدانی این گونه بودند، کارشان را با خدا تنظیم کرده بودند، خدایی شده بودند، لذا کار خدایی می کردند ....

آقای محدّث زاده فرزند شیخ عباس قمی می‌گوید : زمانی که در نجف بودیم حدود سال ١٣٥٧ قمری، دو سال قبل از فوت پدر، یک روز صبح پدرم از خواب برخواستند و گفتند امروز چشمم به شدت درد می کند و قادر به مطالعه و نوشتن نیستم و بسیار ناراحت به نظر می‌رسید. می‌گوید: من رفتم مدرسه، ظهر که برگشتم، دیدم ایشان مشغول نوشتن هستند.

عرض کردم: چشم تان بهتر شده فرمودند: درد به کلی مرتفع شد. گفتم: چگونه ؟ پاسخ دادند: وضو گرفتم، رو به قبله نشستم و کتاب کافی را که به خط فقیه مشهور ملاعبدالله صاحب وافیه بود، به چشمم کشیدم. درد چشم برطرف شد.