درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٩٠ - الحديث الاول

با نسبت او از قطعه‌ئى از زمان قطع نشود و نميتوان آن را بزمان ديگر نسبت داد و موجود در اين روز غير موجود در ظرف زمان آينده است و ساحت كبريائى از نظر قيوميت او بر همه اجزاء زمان و همه موجودات زمانى نسبت واحد است و از نظر معيت قيوميه او بر متغيرات و مجردات و همه زمانها و زمانيات يكسان است.

زيرا او ازلى است در باره او تغير و تجدد محال است بلكه خالق و قيوم متغيرات و متجددات و زمان و زمانيات است و از نظر احاطه وجود و قيوميتى كه بر موجودات دارد احاطه او بر ثابت و متغير و مجرد و مكانى و متحيز نسبت واحد است و در باره او تغير و تجدد و تحولى نه در ذات و نه در صفات و نه در اضافات رخ نخواهد داد.

قوله (ع): سبحان من لم يزل و لا يزال فردا صمدا لم يتخذ صاحبة و لا ولدا:

امام (ع) در مقام تسبيح و تقديس ساحت كبريائى بر آمده است از اينكه معرض عوارض و نواقص باشد و وجود او واجب و ازل و ابد فرد و يكتا و بى‌همتا بوده و خواهد بود و فيوضات او عوالم امكانى را پيوسته فرا گرفته است و نيز از لوازم وجود طبيعى كه از نواقص عالم جسمانيت و ماده است نيز منزه مى‌باشد و از جمله از برگزيدن همسر و ايجاد فرزند براى خود منزه است زيرا اين از لوازم بشريت و جسمانيت و نقص وجودى است.

و از جمله تشكيل خانواده و اختيار همسر و داشتن فرزند است و همه اينها از لوازم امكان و نقص است و ساحت كبريائى واحد و فرد و يكتا و بى‌همتا ازلى و ابدى است و خالق زمان و زمانيات تدريجى ميباشد.

فرزند نيز براى ساحت كبريائى ممتنع و از لوازم طبيعت بشرى است.

از نظر اينكه هر والدى لا محاله مولود بوده بالاخره حيات او موقت و محدود