درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٧٦ - الحديث الثانى

شرح هشام بن الحكم از امام صادق (ع) سؤال مى‌نمايد از اسماء و از اشتقاق هر يك از آنها از جمله كلمة اللَّه از چه مشتق است امام (ع) فرمود اى هشام لفظ اللَّه مشتق از اله است و اله بمعناى معبود است لازم دارد كه معبودى باشد.

در لفظ جلاله اللَّه اختلاف شده بعضى معتقدند كه كلمه جامد است و اسم علم است و اشاره بذات كبريائى است از نظر اينكه چنانچه مشتق باشد داراى معناى كلى كه قابل شركت و انطباق بر كثير خواهد بود بر اين اساس مفهوم‌ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ‌ مفاد آن توحيد محض نخواهد بود بالاخره از لفظ اللَّه صفت الوهيت رعايت نشده بلكه مجرد علم و اشاره است.

و نيز گفته شده كه كلمة اللَّه مشتق از اله باشد ولى نام و علم شده براى ذات كبريائى كه واجد و مستجمع صفات واجبه است و لفظ جلاله اللَّه نام و اشاره بطور عنوان و علم و موصوف بصفات كماليه واجب مى‌باشد.

بالاخره لفظ براى اشاره و تعين ذات كبريائى است.

و اله مصدر بمعناى مالوه و معبود بحق و حقيقت است و قول امام (ع) و اله مقتضى مألوه است يعنى اين مفهوم مصدرى لازم معناى آن آنست كه در خارج و حقيقت موجودى باشد كه ذات او معبود حقيقى است و دلالت دارد باينكه مفهوم اسم غير از مسمى و حقيقت است.