درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٤٠١ - الحديث الاول

عوايق كه پيش خواهد آمد بنام شقاوت و كسانى كه در علم ازلى گذشته است كه با سعادت باشند.

حق تعالى وسايل سير و سلوك سعادت تدريجى او را فراهم خواهد آورد و نيز از فرط لطف و فضل پروردگار بر او نائل خواهد شد ولى كسانى كه در علم ازلى گذشته است كه تيره بخت و شقى خواهند بود موانع و عوايق خارجى و فكرى و عقيدتى براى آنان در تحولات روانى پديد خواهد آمد و شخص شقى را بسوى تيره بختى و انحراف خواهد كشانيد بطورى كه با اهل ايمان و سعداء كمال مخالفت و نفرت خواهند داشت بلكه با طريقه اهل ايمان و تقوى كاملا مخالف است و بطور رضا و خود مختارى طريقه ضلالت و فسق و فجور را مى‌پيمايد هر لحظه از آن كمال خشنودى را دارند با اينكه بر خلاف خرد و فطرت است و علامت شقاوت اقتضائى آنست كاملا از طريقه سعداء پرهيز دارد و دورى مى‌نمايد و پيوسته باختيار در دوره زندگى هر لحظه آن را تحكيم و ابرام مى‌نمايد.

خلاصه بحكم خرد و برهان سعادت و شقاوت بشر ذاتى اكتسابى است و هنگام نوزادگى سعادت و شقاوت طفل مفهوم ندارد بلكه در اثر كسب و سير و سلوك طريقه ايمان و يا اعراض از طريقه ايمان مى‌باشد و خلاصه سعادت و شقاوت امر ذاتى و ذاتيات انسانى است ولى از طريق كسب و عمل اختيارى و فكرى و انديشه بدست خواهد آمد و فعل اختيارى از درون سرچشمه گرفته خودسازى است همان طور كه شخص جازم و با تصميم در ادامه فسق و فجور و يا كفر و شرك را پيوسته ابرام مى‌نمايد شاهد آنست كه در علم ازلى كبريائى نيز همين حقيقت تحقق داشته و مورد قضاوت و حكم حتمى كبريائى قرار گرفته است.

ساحت كبريائى سلسله بشر را بر حسب نظام اتم و مظهر صفات كبريائى دو قسم نموده كه ظهورى از قدرت و مبدئيت و اراده قاهره است گروهى كه آنها را بسوى مقصد و كمال سوق ميدهد و همه گونه وسايل آنان را آماده مى‌سازد بنام سعادت و نيك‌