درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٣٧١ - الحديث العاشر

از زمين كندم و بكنارى افكندم نه با نيروى بشرى بود بلكه بقوة ربانى و نيروى غيبى بود و از ارواح قدسيه هر يك از اوصياء عليهم السلام كه استناره از نيرو ربوبى و استضائه از اشعه غيبى مى‌نمايند و بر عوالم امكانى حكم و نظر آنان نافذ است بدين جهت طاعت عموم مردم از انوار قدسيه طاعت از ساحت كبريائى خواهند بود و از نظر اينكه حامل علوم منور به نور ربوبى هستند وسائط فيوضات بطور اطلاق ساحت ربوبى بوده و خواهند بود و عموم اهل ايمان از فيوضات اوصياء عليهم السلام استفاده نموده و حريت و آزادى حقيقى و اتصاف بفضايل اخلاقى فقط در طريقه عبوديت و تبعيت از امام مفترض الطاعة است كه سعادت هميشگى است.

و چنانچه عموم مردم بدانند كه اوصياء رسول صلّى اللَّه عليه و آله چه مقام قرب به ساحت كبريائى دارند خواهند تصديق نمود كه اظهار عبوديت و تبعيت و نيز اظهار علاقه قلبى بآنها جز فخر و اظهار عبوديت نسبت به ساحت كبريائى نخواهد بود و بدون وساطت از اطاعت آنان هرگز بمقام عبوديت كبريائى نائل نخواهد شد.

و چنانچه مردم بدانند كه اوصياء رسول صلّى اللَّه عليه و آله وسايط فيوضات بطور اطلاق هستند و هر لحظه تحت نظر و شهادت آنان زندگى مى‌نمايند و سبب حريت و آزادى آنان از رذائل خلقى و عقلانى است خواهند تصديق نمود كه تبعيت و پيروى از اوصياء عليهم السلام قابل قياس بارزش سيم و زرى نيست كه در ازاء برده پرداخته و او را باسارت و خدمت خود در آورده است.