درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٣٦٦ - الحديث الثانى

عموميت دارد و دسترس دانشجويان نهاده شده است.

و اختصاص علوم و بطون قرآنى برسول (ص) از نظر آنست كه علم عبارت از نيروى شهود و احاطه بحقايقى است كه از شئون روح و روان نورانى رسول صلّى اللَّه عليه و آله است و هرگز قائم بقيام خارجى نخواهد بود كه وجود مستقل خارجى داشته باشد و فقط الفاظ و عبارات آيات كريمه وجود لفظى و كتبى و خيالى خواهد داشت.

از اين رو حقيقت و بطون قرآن قائم برسول (ص) مى‌باشد و بايد بوصى خود تعليم نمايد تا اينكه در جامعه دانشجويان باقى بماند و غرض از نزول آيات كريمه قرآنى بر رسول (ص) آنست كه وسيله هدايت عموم و نورى كه قلوب اهل ايمان را صفاء بخشد و حكمتى كه سبب استكمال نفوس گردد و پيروان مكتب را از ظلمت جهالت بسوى نور علم و شهود رهنمائى نمايد و سبب معرفت بصفات كبريائى و بحقايق آفرينش باشد و اين حقيقتى است كه عموم بشر در همه اعصار و ازمنه بآن نياز دارند و چنانچه جامعه اسلامى منهاى اين حقايق باشد از معرفت الهى بهره‌اى نخواهند داشت.

بعبارت ديگر از حقايق و اسرار قرآن و روح معنا و سر و لب آيات استفاده نمى‌شود جز از طريق اوصياء عليهم السلام و قرآنى كه منهاى تفسير و نظر اوصياء باشد جنبه هدايت ندارد و حقيقت بلا روح و قشر بدون مغز است هم چنان كه نمى‌توان بحقيقت اوصياء عليهم السلام معرفت يافت جز از طريق قرآن زيرا علوم آنان از قرآن اقتباس شده و علوم آنان علوم قرآن است و آنان متخلق بآداب و اخلاق قرآن هستند.

وظيفه رسول (ص) قرائت آيات قرآنى است و بدون تفسير آيات بطور اجمال از نظر عدم اقتضاء وقت رسول (ص) و نيز عدم اقتضاء افكار دانشجويان تازه مسلمان كه ظرفيت درك بطون و اسرار آيات را ندارند بلكه وظيفه امام وصى رسول (ص) در هر عصر و زمان تعليم و تفسير آيات آن و بيان رموز آن است بالاخره در هر عصر لازم‌