٩- در كتاب كافى از امام صادق عليه السلام روايت نموده كه ساحت كبريائى پس از اين كه علمى را نازل نموده ديگر آن را باز نخواهد ستاند ولى در اثر فوت عالم علم هم از ميان جامعه زايل خواهد شد انتهى زيرا معارف كتاب و علم يعنى وجود نازل آنها در اوراق ضبط شده و يا در اوراق و خاطرات بشر و علم هرگز قائم بخود نخواهد بود بلكه از شئون وجودى علما و دانشمندان است هم چنان كه آيه‌ بَلْ هُوَ آياتٌ بَيِّناتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ‌ ناظر باين حقيقت است و غرض از نزول آيات كريمه قرآنى تعليم بشر و اينكه جزء برنامه مكتب توحيد درآيد و مورد استفاده دانشجويان قرار بگيرد و حقايق آن در جهان تحقق يابد و نظر باينكه علم و بطون قرآن برسول (ص) تعليم و القاء شده است بر حسب آيه‌ وَ إِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْآنَ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ عَلِيمٍ‌ و آيه‌ نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ عَلى‌ قَلْبِكَ‌ پس از اينكه بطون و حقايق آيات قرآنى بقلب رسول (ص) القاء شده بمنظور اينكه جزء برنامه مكتب قرآن قرار دهد.

ناگزير بايد آنچه را كه از ساحت كبريائى از بطون قرآنى استفاده نموده بوصى خود تعليم نمايد بمنظور اينكه در جامعه اسلامى بماند و در مكتب قرآن تعليم و مورد استفاده قرار بگيرد اين خود شاهد قطعى است كه رسول صلّى اللَّه عليه و آله بطون و معارف و حقايق آيات قرآنى را و هر آنچه از ساحت كبريائى استفاده نموده بوصى خود تعليم نموده و بوديعت نهاده است كه در موقع لزوم دسترس دانشجويان مكتب قرآن گذارده شود زيرا بر اين نظر قرآن منهاى رسول صلّى اللَّه عليه و آله و اوصياء عليهم السلام مانند جسد بى‌روح خواهد بود بر اين اساس كه قرآن در جهان بشرى و مكتب قرآن بايد ثابت و باقى بماند لازم آن نيز آنست كه در هر عصر و زمان ناظر و قيم براى قرآن باشد كه معين و مشخص باشد و بضميمه يك ديگر مورد استفاده قرار بگيرد.

از اين نظر حقيقت قرآن كريم در مرحله نازل امكانى قلب منور رسول (ص) است و اما مرحله الفاظ و عبارات آيات قرآنى ظهورى نازل از آن حقايق است كه‌