در پيشگاه كبريائى هنگام شهادت است از نظر اينكه بايد عوالم برزخ پشت سر نهاده شود تا اينكه سيرت و حقيقت اعمال اهل ايمان كشف شود كه بپايان بصحت عمل رسيده است و يا معرض خطر حبط و بطلان قرار گرفته است.

خلاصه سلامت و صحت اعمال اهل ايمان از نظر تبدل و تحول فقط در پايان در عالم قيامت بظهور كامل ميرسد از نظر اينكه هر لحظه هر يك از اعمال اهل ايمان قابل زوال و حبط و تحول و بطلان و ارتداد خواهد بود از اين لحاظ پايان امر در عالم قيامت فقط مورد شهادت قرا ميگيرد ولى هر يك از اوصياء عليهم السلام از نظر روح قدس آنان هيچ گونه تحول و بطلان و يا حبط در اعمال و تبليغات آنان نخواهد بود بدين نظر رسول صلّى اللَّه عليه و آله در عالم دنيا قيام باداء شهادت باداء وظايف هر يك از اوصياء به پيشگاه ربوبى خواهد نمود و سيرت اداء شهادت رسول صلّى اللَّه عليه و آله همان علم و شهادت او است.

بمنظور زياده توضيح در باره روايات شريفه امورى چند ذكر مى‌شود.

١- احياء اسم مصدر آن حيات مراد حيات روح و ايمان است نه حيات جسمانى از نظر اينكه حيات منشأ حركت و اثر و وجود آن ابدى است و ايمان عبارت از صورت اعتقادى باصول توحيد است كه سبب صدور اعمال خير و آثار نيك ميباشد و هر كه را حق تعالى حيات روح موهبت فرمايد او را حيات ابد بخشيده و هم چنين نور صورت اعتقادى و بصيرت در امور خير است و نيز معرفت اعمال خير است كه بصلاح شخص و عموم باشد و مورد مدح قرار گيرد و در مورد افعال اختيارى اين نيرو را بكار ميبرد و مراد حيات روح و داراى مراتب درجات بى‌شمار خواهد بود مرتبه‌اى از آن حيات ايمان و صورت اعتقادى است كه سبب و منشأ افعال اختيارى خواهد بود و نيروى بقاء بافعال اختيارى بدمد و آنها را حيات بخشد و در عالم ديگر بصورتهاى زياده بر تصور خواهد درآمد و باقى خواهد بود و در عوالم ديگر ظهور بيشترى خواهد داشت و افراد بيگانه در اين نعمت و نورانيت در زندگى بى‌بهره خواهد بود.