درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٣٥٠ - الحديث اول

باب ان الائمة شهداء الله عز و جل على خلقه‌

(ائمه (عليهم السلام) گواهان خداى عز و جل باشند بر خلق)

روايات‌

الحديث اول‌

على بن محمد عن سهل بن زياد عن يعقوب بن يزيد عن زياد القندى عن سماعة قال: قال ابو عبد اللَّه عليه السلام‌ في قول اللَّه عز و جل‌ فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَ جِئْنا بِكَ عَلى‌ هؤُلاءِ شَهِيداً قال نزلت في امة محمد (ص) خاصة في كل قرن منهم امام منا شاهد عليهم و محمد صلّى اللَّه عليه و آله شاهد علينا

. شرح‌

قوله (ع): فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ:

مفاد آيه آنست كه هر قوم و جماعتى در عالم قيامت با امام و پيشواى خود كه در جهان تكليف از او پيروى نموده محشور خواهد شد از نظر اينكه زندگى اين جهان با عالم قيامت تطابق دارد و امام و پيشوا چه حق باشد و يا باطل باشد با پيروان خود محشور شده و معرف آنان بوده و بمقصد رهبرى مى‌نمايد.

قوله عليه السلام‌: قال نزلت في امة محمد (ص) خاصة في كل قرن منهم امام منا شاهد عليهم و محمد (ص) شاهد علينا:

از آيه استفاده مى‌شود كه رسولان گذشته و پيامبران از امت و پيروان محمد صلّى اللَّه عليه و آله‌