حفظ حقايق و اسرار قرآنى بايد رسول صلّى اللَّه عليه و آله وصى خود را طبق دستور ساحت كبريائى تعيين كند و او را تعليم نمايد و اسرار قرآنى را باو بياموزد در اين صورت پس از رحلت رسول صلّى اللَّه عليه و آله حقايق و معارف و اسرار قرآن در جامعه بشر بوديعت باقيمانده و در موقع حاجت در مكتب قرآن و براى دانشجويان مطرح خواهد شد.

چنانچه رسول صلّى اللَّه عليه و آله موظف نبود از جانب حق تعالى وصى براى خود بر حسب دستور بمردم اعلام نمايد بمنظور اينكه حقايق و اسرار قرآنى را باو بياموزد در نتيجه هنگام رحلت رسول صلّى اللَّه عليه و آله حقايق و اسرار قرآنى كه لطيفه و محصول و غرض اصلى از نزول آيات كريمه است برحلت رسول صلّى اللَّه عليه و آله از دسترس جامعه اسلامى خارج خواهد شد و اين نقض غرض از نزول آيات قرآنى است و علمى كه ساحت كبريائى بمكتب توحيد موهبت فرموده و علم آن قائم برسول (ص) بوده از دسترس مكتب توحيد خارج شود زيرا علم و حقايق قرآنى قائم بخود در اين نظام نخواهد بود جز اينكه قائم بعالم و بقلب منور رسول (ص) خواهد بود و رحلت عالم و رسول صلّى اللَّه عليه و آله سبب رحلت و زوال علم از اين نظام خواهد شد و نقض غرض است.

نتيجه اينكه بر حسب نظام اتم و صفت ربوبيت مقام كبريائى اينكه رسول (ص) حقايق و اسرار آيات را بوصى خود تعليم نمايد بطورى كه وسيله القاء و موهبت روح جديد عصمت و امامت بوصى باشد نه مانند تعليم افراد بشر بيكديگر كه مقرون با ترديد و يا زوال صورت علمى گردد بلكه هر چه را رسول بوصى خود على (ع) تعليم فرمايد توأم با القاء و موهبت وجودى و روح عصمت خواهد بود و عين شهود حقايق و اسرار است و غير قابل ترديد و يا زوال خواهد بود.

قوله (ع): و لكنه حى فيمن بقى كما تجرى فيمن مضى:

بيان آنست كه نزول آيات كريمه قرآنى بمنظور بناگذارى مكتب عالى توحيد و غرض اصلى آن دوام باينكه در جهان بشريت پيوسته ادامه بيابد و تحت نظارت اوصياء كه حافظ اسرار و حقايق آيات قرآنى هستند دانشجويان استفاده نمايند