درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٣٢٦ - الحديث الرابع عشر

جاهل كه بمنزله نابينا در طريقه عبوديت است اين از نظر اينكه بى‌بصيرت است راه خود را نميتواند بشناسد ناگزير براى رسيدن بمقصد بايد از شخص عالم بصير كه داراى قدم صدق و قوه سير و سلوك منازل عالم آخرت است سؤال نمايد و پيروى نمايد.

زيرا دين و طاعت و طريقه عبوديت او بر حسب اقتضاء همانا طاعت از امام عالم مفترض الطاعة خواهد بود و جاهل از خود نيرو و قدرتى ندارد كه بتواند طريق عبوديت را بيابد و بدست آورد و پيروى نمايد جز بقوه علم و قدرت عالم و امام مفترض الطاعة.

هم چنان كه نابينا رأى و نظرى در باره پيمودن مقصد خود ندارد جز بقدرت و نيروى قائد و رهنماى خود هم چنين تابع در امر دين و اداء وظايف الهى بايد از امام مفترض الطاعة پيروى نمايد و بهدايت و رهنمائى او بتواند باداء وظايف قيام نمايد و طاعت و پيروى از امام وسيله معرفت وظايف و التزام باداء وظايف و اعمال صالحة و نيز وسيله اجتناب از گناهان خواهد بود.

قوله (ع): و ذخيرة للمؤمنين و رفعة منهم في حياتهم و جميل بعد مماتهم:

پيروى از امام مفترض الطاعه وسيله كسب فضايل مى‌شود كه بدان واسطه در اجتماعات بهره وافرى از آسايش و آثار نيك از خود خواهند داشت و پس از فوت آنان سبب ذكر خير و فضايل و نام نيك و حسن اخلاقى آنان خواهد بود.