درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٣١٤ - الحديث السابع
سرچشمه گرفته باشد يعنى رسول (ص) معلم وصى خود باشد كه تعليمات ربوبى كه با او از مقام ربوبى القاء شده همان حقايق و اسرار را از طريق تعليم بوصى خود القاء نمايد و رسول واسطه خواهد بود و روح وصايت و ولايت عامه در اثر تعليمات رسول از جانب حق تعالى بوصى موهبت مىشود يعنى مانند تعليم ساير افراد بشر نيست نه معلم و نه متعلم بلكه معلم رسول (ص) و متعلم وصى است كه از طريق تعليمات رسول (ص) حق تعالى بوصى روح قدس و ولايت از صورتهاى علمى و شهودى موهبت ميفرمايد و رسول (ص) آيات كريمه قرآنى را بر وصى خود قرائت فرموده با تفسير و تعليمات خاصى كه اختصاص بشخص وصى دارد و جز او ظرفيت اين گونه تعليمات عاليه ربوبى را هرگز نخواهد داشت و عموم مردم نسبت بمقام علمى وصى مانند كودك دبستانى است كه هرگز ظرفيت فهم مطالب دانشگاهى را نخواهد داشت.
تعليمات رسول (ص) و تفسير آيات كريمه براى وصى خود سنخ ديگر و از رشحات و فيوضات تعليمات ربوبى و بازگوى همان تعليمات ربوبى است كه رسول (ص) همان حقايق و اسرار و بطون آيات قرآنى را تلقى نموده عينا براى وصى خود تعليم و تشريح مىفرمايد و بدين وسيله نيز آفريدگار روح ولايت عامه را در او افاضه فرموده است.
و در باره چگونگى تعليمات رسول صلّى اللَّه عليه و آله نسبت بامير مؤمنان على عليه السلام كه فرمود در خطبه قاصعه (و قد علمتم موضعى من رسول اللَّه بالقرابة القريبة و المنزلة الخصيصة).
ترجمه خطبه آنست كه عموم مردم ميدانند كه چگونه رسول صلّى اللَّه عليه و آله مراقب تعليم و تربيت من بود و مرا در حجره و جنب خود قرار ميداد و مرا بسينه خود مىچسبانيد و عرق طاهر و رائحه خوش او را پيوسته استشمام مىنمودم و بسا كه لقمهاى را آماده نموده بمن ميخورانيد و من نيز پيوسته بهمراه او بودم مانند فرزند كودك بمادر خود