و خلافت از رسول صلّى اللَّه عليه و آله مى‌باشد و معلومات امير مؤمنان على (ع) توسط رسول صلّى اللَّه عليه و آله بوده است ولى وساطت رسول صلّى اللَّه عليه و آله در تعليم على (ع) بطور تعليم و موهبت وجودى بامير مؤمنان بوده است نه مانند تعليم فردى از بشر بافراد ديگر كه وساطت در اعداد است و متعلم در اثر تعليمات استاد آماده مى‌شود كه باو صورت اعتقادى موهبت و اهداء شود بلكه وساطت رسول صلّى اللَّه عليه و آله در تعليمات بامير مؤمنان وساطت در افاضه و ايجاد روح ولايت و وصايت بوده كه ساحت كبريائى از طريق تعليمات رسول صلّى اللَّه عليه و آله بقلب نورانى على (ع) روح عصمت و ولايت افاضه مى‌فرمود هم چنان كه جبرئيل امين وحى (ع) آنچه را كه از مقام كبريائى برسول صلّى اللَّه عليه و آله وحى مى‌نمود بطور وساطت در افاضه و ايجاد ساحت كبريائى بوده است كه از فياض على الاطلاق بر قلب رسول صلّى اللَّه عليه و آله افاضه فرموده است نهايت بمنظور تحكيم وساطت عاريتى امين وحى نيز ضميمه بوده است.

بر اين اساس نيز امير مؤمنان (ع) از طريق تعليمات رسول صلّى اللَّه عليه و آله از ساحت كبريائى روح ولايت و عصمت و وصايت باو افاضه شده است هم چنان كه بطور كلى در باره همه اوصياء رسولان گذشته مقام وصايت و خلافت آنان از جانب حق تعالى تعيين و اعلام شده است هم چنان كه پس از درخواست موسى كليم (ع) از مقام كبريائى كه عرض نمود.

وَ اجْعَلْ لِي وَزِيراً مِنْ أَهْلِي هارُونَ أَخِي‌ پاسخ شرف صدور يافت‌ قَدْ أُوتِيتَ سُؤْلَكَ يا مُوسى‌ مبنى بر اينكه درخواست تو در باره هرون كه مقام وزارت و ولايت و وصايت ترا داشته باشد پذيرفته شده است و در آيه كريمه‌ اذْهَبْ أَنْتَ وَ أَخُوكَ بِآياتِي وَ لا تَنِيا فِي ذِكْرِي‌ و نيز آيه‌ اذْهَبا إِلى‌ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغى‌ فَقُولا لَهُ قَوْلًا لَيِّناً لَعَلَّهُ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشى‌ و آيات ديگر كه مستقيما خطاب متوجه به هرون (ع) نيز بوده است استفاده مى‌شود كه منصب ولايت و وصايت و خلافت از رسول نيز منصب الهى است و از ساحت‌