درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٢٩٠ - الحديث الرابع عشر

و آن معرفت امام عليه السلام و پيروى از تعليمات او كه سبب ارتباط عمل و نشانه عبوديت آن با ساحت كبريائى است و سبب حيات عمل و رشد آن و ظهور در عالم آخرت بصورت نعمت و قرب بساحت قدس خواهد بود و در عوالم ديگر در اثر رابطه قلبى و تصديق مقام وصايت اوصياء آنان از اشعه تابناك آنان براى هميشه متنعم به نعمتهاى مثالى در عالم برزخ و بنعمتهاى دائم و هميشگى در عالم قيامت خواهد بود و در اثر ارتباط قلبى و نيز ارتباط عمل بامام در عوالم ديگر در مهد امن بوده و از خوف و هراس ايمن خواهند بود.

بهمين قياس سيئه را تفسير فرموده است بانكار ولايت و وصايت اوصياء عليهم السلام و بغض و عناد قلبى با آنان كه سبب بعد و خروج از حريم اسلام خواهد بود و در اثر اعراض از امام و مخالفت با مكتب آنان سيرت اين عمل پليد آنست كه برخسار در شعله آتشين دوزخ افكنده خواهند شد هم چنان كه در اين جهان از توجه باوصياء عليهم السلام و علاقه قلبى بآنان اعراض نموده كه اعراض از حريم اسلام است.

خلاصه بر حسب تفسير روايت حسنه كه سبب حسن عمل و سيرت عقيده مى‌شود همانا اعتقاد بولايت اوصياء عليهم السلام است كه فصل اخير ايمان و كمال و تماميت دين اسلام معرفى شده و در اثر اين رابطه و حسن سيرت و كمال ايمان اعمال صالحه اهل ايمان مورد قبول و داراى حسن ذاتى و نيز حسن فاعلى خواهد بود و نيز سبب بقاء عمل صالح بوده از نظر اينكه بساحت كبريائى ارتباط يافته و شعار آن عبوديت است و در عوالم ديگر نيز بصورت رضوان و نعمتهاى ابدى ظهور خواهد نمود.

هم چنان كه بغض و عناد با مقام وصايت آنان سبب انعزال از حكم فطرت و خروج از حريم اسلام و حبط عمل نيك خواهد بود.