درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٢٨٩ - الحديث الرابع عشر
ولى سيرت آن در روح و روان باقى و صورت و فعليت روح خواهد بود.
خلاصه حسن و صلاح هر عمل اختيارى در اثر حسن عمل و نيز حسن فاعل از نظر شعار عبوديت آنست و اينكه ارتباط با مقام كبريائى دارد و سبب دميدن حيات بعمل اختيارى است و در عالم ديگر بصورت نعمتهاى زياده بر تصور خواهد درآمد و نيز سبب رضايت و خوشنودى ساحت كبريائى از عمل خواهد بود بديهى است كه معرفت امام و تصديق مقام وصايت او و پيروى از مكتب آنان اساس حسن عمل و نيز سبب حسن فاعلى هر عمل صالحه اختيارى است و يگانه سبب ارتباط عمل صالح بساحت كبريائى از نظر پيروى از مكتب امام عليه السلام است.
نتيجه اينكه حسنه بالذات كه سبب حسن عمل و صلاح آن و نيز سبب حسن فاعلى هر عمل اختيارى مىشود همان پيروى از مكتب اوصياء عليهم السلام خواهد بود و علاقه قلبى و پيروى از مكتب امام سبب ارتباط عمل صالح بساحت قدس است و هم چنين سبب تقرب بساحت آفريدگار و حسن فاعلى فعل اختيارى خواهد بود.
نتيجه آنست كه آنچه حسن ذاتى دارد همانا معرفت امام و پيروى از مكتب او است و بدان وسيله عمل باقى بوده و سيرت آن نعمت هميشگى خواهد بود و حركت جوارحى فناء پذير بوده و صلاح و فساد آن و زوال و بقاء آن براساس اراده و معرفت قلبى و كفر قلبى است و چه بسيار عمل صالح در اثر اينكه شعار آن مخالفت امام است كفر و قبيح معرفى مىشود.
بديهى است معرفت امام عليه السلام و تصديق بمقام وصايت و ولايت او صورت علمى و اعتقادى و نورانيت روح و روان است و عمل نيك حركت توأم با تبدل بوده و فناپذير خواهد بود ولى معرفت و تصديق امام و پيروى از مكتب او كه بهترين شعار عبوديت بساحت كبريائى و علاقه قلبى و ايمان است و صورت روانى و دائم و هميشگى است.
بدين لحاظ امام عليه السلام حسنه بطور اطلاق را تفسير باساس حسن عمل و شعار عبوديت آن نموده و هم چنين حسن فاعل و شعار عبوديت فاعل معرفى فرموده است