درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٢٧٩ - الحديث الحادى عشر

بفرزند خود آموخته است و ساحت قدس نيز از نظر قدردانى از او نصايح و مواعظ آميخته او را بتوحيد بعالم بشريت حكايت فرموده است از جمله آيه‌ وَ اصْبِرْ عَلى‌ ما أَصابَكَ إِنَّ ذلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ اى فرزند صبر و شكيبائى در برابر تلخى و ناگوارى حوادث و رويدادها از امور مهمى است كه بايد نيروى ثبات و استقامت را بكار برد و با عزمى راسخ در برابر حادثه ايستاده‌گى نمود و تأثر و تزلزل خاطر بخود راه نداد و با تصميم قاطع پيش آمد را بر خود ملائم و هموار ساخت و در اين باره غفلت ننمود.

بديهى است نيروى صبر اساس هر فضيلت ذاتى و موهوبى و اكتسابى است هم چنان كه هر يك از مناصب الهى كه اهداء فرموده توأم با پيمان صبر و بردبارى بوده است و آيه‌ فَاصْبِرْ كَما صَبَرَ أُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ‌ ناظر باين حقيقت است زيرا يگانه نيرو كه اقتضاء و ظرفيت هر نعمتى بر آن استوار است همانا نيروى صبر و بردبارى خواهد بود.

و استفاده مى‌شود همان حقيقت و عزيمت را كه لقمان بفرزندش توصيه نموده و ساحت كبريائى از نظر تقدير او در آيات كريمه آن را يادآورى فرموده برسول صادع اسلام صلّى اللَّه عليه و آله نيز همان توصيه را فرموده است با توجه باقصى درجه صبر كه زياده بر آن زياده بر طاقت بشرى است و آن صبرى است كه رادمردان و رجال الهى و صاحبان عزيمت و استقامت در انجام وظايف رسالت خود با دنياى شرك و كفر و عناد بكار برده‌اند و اين چنين صبر جز از پيامبران اولو العزم امكان ناپذير است.