درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٢٦٩ - الحديث التاسع

او داشته او را خواهند شناخت و به پيشگاه كبريائى نيز او را اين چنين معرفى خواهند نمود.

و از جمله نامبرده استفاده مى‌شود كه معرفت اوصياء و تصديق بمقام وصايت آنان و نيز پيروى از مكتب و تعليمات آنان سبب تام براى صدور اذن از ساحت كبريائى بدخول در بهشت براى اهل ايمان خواهد بود.

قوله (ع): فمن عدل عن ولايتنا او فضل علينا غيرنا فإنهم عن الصراط لناكبون:

نتيجه اعلام مقام ولايت اوصياء عليهم السلام و اينكه شهداء لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ‌ هستند و نيز هر يك باب اللَّه و صراط و وجه اللَّه معرفى شده‌اند آنست كه چنانچه از اين عقيده و ايمان عدول نمايد از نظر شائبه انكار مقام وصايت و ولايت آنان از طريق حق اعراض نموده و هم چنين افراد ديگرى را فضيلت دهد بر اوصياء عليهم السلام از طريق حق اعراض نموده و از صراط الهى و حكم فطرت و خرد خارج شده از حريم ايمان و اسلام به كنار رفته بهره‌اى از رحمت و فضل ساحت كبريائى نخواهد داشت.

زيرا عدول و انكار مقام وصايت و ولايت اوصياء اعتقاد باطل و انكار رسالت رسول صلّى اللَّه عليه و آله خواهد بود انكار و عناد با اوصياء و هم چنين عدول از عقيده و ايمان بآنان كفر محض است با توجه باينكه جهل و قصور در باره وصايت و ولايت اوصياء از نظر اينكه امر عدمى است حايز ضرر تكذيب و انكار نخواهد بود.

و خارج از قسم علم و ايمان و انكار است زيرا آنچه از نوع علم است همانا ايمان و تصديق بوصايت و ديگر انكار و تكذيب وصايت كه كفر محض است از نظر اينكه مقرون و توأم با عناد و نصب خواهد بود.

با توجه باينكه در روايت تعبير بعدول نموده بمعناى عدول از حق بباطل و از ايمان بكفر و از تصديق بوصايت بتكذيب آنست كه توأم با عناد و نصب خواهد بود.