درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٧٠ - الحديث الرابع

كرات خواهد شد ولى از نظر اينكه دعوى نمرود بر اساس جدال و مغالطه بوده بدان متوجه نشده در پاسخ ابراهيم (ع) به بهت و حيرت فرو رفت و خود را محكوم ببطلان دعوى خود نمود.

قوله (ع): يا يونس لو كنت تحسن الكلام كلمته قال يونس فيا لها من حسرة فقلت جعلت فداك انى سمعتك تنهى عن الكلام‌

. امام عليه السلام براوى يونس فرمود چنانچه در بحث كلام مهارت داشتى با شخص شامى بحث و مناظره مى‌نمودى.

يونس در پاسخ عرض نمود بسيار افسوس و تأثر خاطر دارم از عجز خود ولى از حضرتت شنيده‌ام كه از كلام و بناى جدال منع ميفرمودى و از عادت رديه و نكوهيده معرفى ميفرمودى باينكه واى بر اهل علم كلام كه از خود گويند اين مطلب قابل پذيرش است و آن مطلب غير قابل قبول مى‌باشد و همچنين اين مطلب صحيح و روا است و آن مطلب باطل و ناروا است و آن مطلب قابل تعقل و قبول است و آن مطلب غير قابل تعقل و قبول خواهد بود.

امام عليه السلام در پاسخ يونس فرمود غرض از نهى از علم كلام و مناظره آنست كه از نظر خود پيروى نمايند و به عقل و خرد خود مطلبى را استوار نمايند و چنانچه از گفتار من پيروى نمايند و براساس صحيح احتجاج نمايند بمورد خواهد بود.

قوله عليه السلام: ثم قال لى اخرج الى الباب فانظر من يرى من المتكلمين فادخله قال فادخلت حمران بن اعين و كان يحسن الكلام و ادخلت الاحول و كان يحسن الكلام و ادخلت هشام بن سالم و كان يحسن الكلام و ادخلت قيس بن الماصر و كان عندى احسنهم كلاما و كان قد تعلم الكلام من على بن الحسين عليهما السلام‌

. راوى يونس ميگويد امام عليه السلام بمن امر فرمود كه بخارج از منزل برو و هر