درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٥٤ - الحديث الثانى
صحيح نباشد و منطق و گفتار او كذب باشد و عمل جوارحى او نيز تمرد و عصيان باشد مصير و منتهى سير او غضب مقام كبريائى و هلاكت خواهد بود.
قوله (ع) فمن لم يأته الوحى فقد ينبغى له ان يطلب الرسل فاذا لقيهم عرف انهم الحجة و ان لهم الطاعة المفترضة:
رسولان در اثر وحى و الهامات غيبى استفاده مىنمايند وظايف دينى و طريقه سپاسگزارى را مىفهمند و از جمله وظايف آنان تعليم و تربيت سلسله بشر است و عموم مردم نيز بايد در باره رسالت و دعوى او تفحص نمايند و با دلايل قطعى دعوى رسالت رسول را بپذيرند و در مقام استفاده و تعليم برآيند از نظر اينكه صدق دعوى رسالت آنان بر اساس معجزه و خارق عادت خواهد بود و هم چنان كه دعوى رسالت از مقام كبريائى نيز امر خارق عادت و اختصاص برجال الهى و تربيتشدگان مكتب ربوبى دارد و پس از احراز و اثبات رسالت رسول هرگز نبايد در باره آموزش و تعليم اهمال و سهل انگارى نمايد و هر چه را بشنود و از تعليمات رسول استفاده نمايد بايد بطور قطع بپذيرد و دليل و برهان مطالبه ننمايد.
و آنچه از معارف و حقايق و احكام كه رسول اعلام نمايد بايد قبول نموده عموم مردم بپذيرند زيرا بشر آنچه از معارف و مبدء و عالم برزخ و قيامت بشنود زياده بر افق فكر او است و هر چه را رسولان اعلام نمايند خارج از حد امكان نخواهد بود و حقايق و اسرارى را كشف نموده و بدست خواهد آورد.
و براى عموم مردم لازم است كه از اصول عقايد و معارف و وظايف و اخلاق سؤال نمايند و آنچه سبب جلب رضايت ساحت كبريائى است و آنچه سبب محروميت از رحمت آفريدگار است بدست آورند و در مقام اطاعت و انقياد برآيند و رسول و تعليمات و سخنان او را لازم الاطاعة بدانند و بدون دليل پيروى نمايند.