درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٤٨ - الحديث الاول

توحيد ذات و صفات و فعل كبريائى را بيان نمايد.

بديهى است كه رسول از جانب آفريدگار بايد بشر باشد كه عموم مردم بتوانند با او تماس بگيرند و از سخنان او استفاده نمايند ولى رسول از جانب آفريدگار از لحاظ صفات ذاتى و كمال اخلاقى و علمى زياده بر عموم مردم باشد بالاخره بايد مؤدب بآداب ربوبى و متخلق باخلاق فاضله باشد و صلاحيت آن را داشته باشد كه تعليم و تربيت عموم را بتواند بعهده بگيرد و از لحاظ صلاحيت و فضيلت و برترى از عموم مردم مورد انتقاد قرار بگيرد و كسى نتواند به فضيلت و مقام علمى و خلقى رسول اعتراض نمايد بلكه مورد تصديق عموم قرار گرفته باشد و بر همه مردم فضيلت و برترى و كمال از هر لحاظ داشته باشد.

بالاخره هر يك از رسولان از لحاظ فضايل خلقى و حكمت عملى و معارف امتياز خاصى از عموم مردم داشته باشند و موصوف به كرامات و مؤدب بآداب الهى و الهامات و سروشهاى غيبى باشند.

قوله (ع): ثم ثبت ذلك في كل دهر و زمان مما اتت به الرسل و الأنبياء من الدلائل و البراهين لكيلا يخلو ارض اللَّه من حجة يكون معه علم يدل على صدق مقالته و جواز عدالته:

بيان آنست كه رسالت رسول در هر عصر و زمان نزد عموم مردم مشهور باشد كه همه افراد شخص رسول را شناخته و دلايل قطعى و معجزات كه رسول بعموم مردم ارائه داده و دسترس آنان نهاده همه مردم بدانند و بالاخره هميشه براى عموم مردم رسول از جانب آفريدگار شناخته شده با دلايل و معجزاتى كه دسترس عموم نهاده براى همه افراد بشر در هر عصر و زمان آشكار باشد و كسى نتواند در باره رسالت رسول در هر عصر و زمان و هم چنين در باره رسول زمان خود شك و ترديد نمايد حجت بر همه افراد هر زمان و عصر تمام باشد و هرگز زمين خالى از رسول و حجت از جانب ساحت آفريدگار نخواهد بود و براى همه دلايل قطعى و معجزاتى كه‌