درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٣ - حديث الثالث

صفات كمال او نيز حادث و زائد بر وجود آنهاست و بايد از طريقى تحصيل نمايد.

نتيجه اينكه وجود ساحت كبريائى امتياز ذاتى دارد از موجودات و مخلوقات چه بر حسب ذات و چه بر حسب صفات هم چنان كه روايت فرمود

(ان اللَّه تعالى خلو عن خلقه)

از نواقص مخلوقات منزه و مبرى است چه از نواقص ذات و يا نقص صفاتى هم چنين موجود مخلوق قاصرتر است از اينكه در جهتى از جهات شركت داشته باشد يا ذات و يا صفات كامله كبريائى.

زيرا هم چنان كه وجود موجودات امكانى عاريتى و ظلى است هم چنين صفات آنها نيز زائد و عاريتى خواهد بود هيچ يك از صفات مخلوقات ذاتى و اصيل نخواهد بود در نتيجه موجود حقيقى ساحت كبريائى بنفس ذات كبريائى امتياز از موجود و مخلوق دارد و ذات بسيط او عين صفات كبريائى او است و موجودات امكانى مخلوق و وجود آنها عاريتى و ظلى است مانند شعاع از خورشيد جهان آراء.

قوله (ع): و كلما وقع عليه اسم شى‌ء فهو مخلوق ما خلا اللَّه تعالى:

هر آنچه نام شى‌ء و يا عناوين اعتبارى ديگرى بر آن صادق شود مانند موجود جز ساحت كبريائى همه مخلوق وجود آنها عاريتى و ظلى خواهد بود زيرا موجودات همه توأم با ماهيت خواهد بود زيرا وجود محدود و ناقص از خود وجود ندارد زيرا توأم با عدم و نقص است بايد از موجود حقيقى واجب بهرمند گردد و از آن مقام كبريائى وجود افاضه شود.

بالاخره وجود موجودات امكانى همه عاريتى و ظلى است و محتاج بفيض وجود است زيرا ماهيت حد و معرف وجود است و هرگز بهرئى از وجود و هستى ندارد و اما موجودات امكانى وجود آنها عاريتى است و محتاج بافاضه وجود است وجود ساحت كبريائى موجود حقيقى و قاهر بر همه موجودات امكانى خواهد بود.