درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٢٨ - الحديث الاول

هر خير و صلاحى و دستور و امرى را كه بشنوند بپذيرند و از آن انقياد نمايند و از هر چه كه سبب ضرر و حرمان از سعادت است پرهيز نمايند.

قوله (ع): ثم يقذف اللَّه في قلبه كلمة يجمع لها امره:

مراد كمال نفسانى و قوه عملى و نظرى است و كمال روانى و سعادت حقيقى همانا ايمان باصول توحيد و پيروى از مكتب اوصياء طاهرين و از آن عقل بالفعل و عقل بسيط گفته و تعبير مى‌شود.

و مراد از القاء بقلب لطيفه معنوى ملكوتى است كه علم و صفاء و نورانيت و شعار عبوديت از جمله اثر آن خواهد بود.

بديهى است كه صفاء و نورانيت امر اكتسابى نيست بلكه موهبت الهى است كه در كمون بعض افراد نهاده شده بر حسب قضاء و حكم و مشيت الهى است و در موارد خاصه آنچه پروردگار در كمون افراد نهاده است بمعرض ظهور و فعليت در مى‌آورد و اختيار افراد فقط دخالت در اقدام بپاره‌اى از افعال اختيارى دارد و آن هم با كمك و توفيق حق تعالى خواهد بود.

هدايت عبارت از حيات روح و بصيرت روان است و صفاء و نورانيتى است كه ساحت آفريدگار به بعض افراد مخصوص موهبت ميفرمايد از نظر انقياد ذاتى كه دارند و اين صفاء و نورانيت هرگز در اثر تبليغات مردم پليد و نيرنگهاى شيطانى آميخته به تيره‌گى نخواهد شد زيرا تابش نور از جمله موهبت و فعل كبريائى است وابسته بشرط و امكاناتى نخواهد بود جز اينكه مورد بايد قابليت اين چنين موهبت داشته باشد و بديهى است كه قابليت امر تعلقى و وابسته بشرايط بسيارى است كه بتدريج بايد تحقق پذيرد.

از اين رو مى‌توان صلاحيت و شايستگى هر گونه فيض الهى را وابسته به شرايط نمود و در صورت تحقق شرايط در مورد سؤال و اظهار حاجت خواهد درآمد