درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٠١ - الحديث الثالث
شئون وجودى از ساحت او سلب نمىشود و آنچه سلب مىشود نواقص و اعدام و شرور است بر اين اساس قبل از خلقت اشياء و موجودات هرگز فاقد مالكيت و حاكميت نبوده است هم چنين پس از زوال و فناء اشياء سلب رفع مالكيت و زوال حاكميت او نخواهد بود.
و در روايت گذشته از جمله صفات او آن بود
(ان ذاته خلو من خلقه و خلقه خلو منه)
مراد تبرى از نواقص و امكان است هم چنين مخلوقات او فاقد صفات كمال كبريائى او خواهند بود.
و بالاخره ساحت آفريدگار منزه از نواقص و اعدام است و امتياز ذاتى خالق تعالى از مخلوقات خود همانا امتياز وجودى واجب است كه واحد صفات واجب مىباشد هم چنين كه مخلوق در اثر وجود عاريتى همه صفات او نيز بطور عاريت و زايد بر ذات مخلوق خواهد بود و امتياز و فاصله ذاتى ميان خالق تعالى و مخلوق امتيازى است كه تدارك پذير نخواهد بود و فاصلهاى ميان عالم وجوب و عالم امكان زياده بر تصور است.
قوله (ع): لم يزل حبا بلا حيوة:
از جمله صفات كبريائى آنست كه حيات او ازلى و ابدى و قائم بذات كبريائى است و هرگز بطور حيات عاريتى و عارضى نخواهد بود مانند بشر كه وجود و هم چنين حيات و ساير صفات كمال او بطور عاريتى و از وجود واجب هر لحظه باو بايد بطور تجدد امثال افاضه شود و قيد بلا حيات تأكيد و تصريح بآنست كه حيات ذات كبريائى ذاتى و ازلى و قائم بذات است بدون اينكه باو حيات عارضى افاضه شود مانند بشر كه حيات او عارضى و بطور محدود و موقت است.
قوله (ع): و ملكا قادرا قبل ان ينشىء شيئا:
صفت ايجابى است كه ساحت كبريائى ملك و مالك قادر و نيرومند بوده