درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٩٩ - الحديث الثالث
و يا بر مكانى استقرار بيابد در اثر اينكه احتياج بمكان و تحيز از نقص وجود و كثرت اجزاء بدن است بلكه ساحت كبريائى موجود بحت و بسيط و قائم بذات خالق و آفريدگار مكان و مكانيت و متغيرات است.
قوله (ع) و لا ابتدع لمكانه مكانا:
صفت سلبى است هرگز مكانى را نيافريده است و بخود اختصاص دهد زيرا تمكن و نياز بمكان و تحيز از نقص وجود و از لوازم ماديت و جسمانيت است و ساحت كبريائى وجود بحت و بسيط و قائم بذات مىباشد بلكه اماكن را آفريد براى موجودات مادى و زمانى و بآنها اختصاص دارد.
قوله (ع): و لا قوى بعد ما كون الاشياء و لا كان ضعيفا قبل ان يكون شيئا:
بيان آنست كه ساحت كبريائى معرض كيفيت ابدى نبوده كه در اثر خلقت موجودات قدرت و نيرو تحصيل نموده باشد و سبب تغيير و عروض و انفعال او گردد و از ضعف وجودى در اثر آفرينش اشياء و موجودات قوت و قدرت و نيرو تحصيل نمايد هم چنان كه بشر در اثر افعال اختيارى نتايجى استفاده مىنمايند و قدرت كسب مىنمايند و آنچه در كمون نهفته دارند بدان قدرت و كمال نائل مىآيند.
قوله (ع) و لا كان ضعيفا ان يكون شيئا:
و نيز ساحت كبريائى منزه است از نقص و ضعف وجودى كه در اثر خلق و آفرينش موجودات عالم ضعف وجودى خود را رفع نمايد و قوت و قدرت كسب نمايد و لازم آن نقص و تركيب از قوه و فعل است يعنى در ذات او قدرتى نهفته است كه در اثر خلق موجودات قدرت بصورت ظهور و فعليت در مىآيد هم چنين ضعف وجودى در او باشد كه در اثر ايجاد موجودات ضعف خود را رفع نموده و بكمالى