نتيجه اينكه هم چنان كه رسول صلّى اللَّه عليه و آله علوم او لدنى و موهوبى و ارجدارتر از عموم مردم است بهمين قياس نيز ولايت اولى الامر نيز بايد در اثر اينكه علوم آنان موهوبى است سمت تعليم و تربيت بشر را بعهده داشته باشند و بايد معلومات اولى الامر از علوم عموم مردم بالاتر و اكتسابى از فردى از بشر نباشند بلكه علوم اولى الامر مانند علم رسول صلّى اللَّه عليه و آله ذاتى و موهوبى و از تعليمات ربوبى سرچشمه گرفته باشد و نور درخشان ربوبى است كه باو افاضه شده است و با نيروى علم و ايمان موهوبى مى‌تواند قيام بدعوت حق نمايد.

از اين بيان استفاده شد كه علوم هر يك از اشخاص اولى الامر كه پس از زمان رسول صلّى اللَّه عليه و آله تعليم و تربيت جامعه بشر را بعهده دارند علوم آنان نيز بايد لدنى و ذاتى و موهوبى باشد كه بتوانند هر گونه اشكالاتى كه در فهم آيات كريمه قرآنى رخ ميدهد پاسخ دهند و چنانچه علوم اشخاص اولى الامر مانند ساير عموم مردم اكتسابى باشد برترى و فضيلت استاد بر متعلم مورد ندارد بلكه بايد اشخاص اولى الامر نيز مانند رسول صلّى اللَّه عليه و آله علوم آنان موهوبى و از تعليمات غيبى سرچشمه گرفته باشد و بر عموم افراد بشر مزيت و فضيلت ذاتى داشته باينكه اكتسابى نباشد زيرا علم اكتسابى جهل بالذات و پس از تعلم نيز قابل تغيير و زوال و مشوب بجهل خواهد بود.

و از لحاظ اينكه عنوان كلى اولى الامر نمى‌شود ولايت عامه بر عموم بشر داشته باشد از نظر اينكه ولايت از جانب حق تعالى بر عموم مردم محال است بطور ابهام و اهمال و كلى تشريع شود بلكه ولايت شأن افراد خاص است كه بجامعه بشر از جانب حق تعالى تعيين و مشخص گردد و عنوان كلى اولى الامر براى ولايت از جانب آفريدگار مفهوم ندارد و لغو خواهد بود بلكه بايد عنوان كلى اولى الامر در اشخاص بخصوص تعيين شود و تعداد آنان در طول ازمنه و اعصار مشخص شود كه هر يك در زمان مخصوص بخود قيام بولايت از جانب حق تعالى بر عموم مردم آن زمان بنمايند.