درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٣١٢ - الحديث السابع
افراد بشر دارند در طول تاريخ از جانب ساحت كبريائى كه قيام بوظيفه عبوديت عموم مردم وابسته به پيروى و اطاعت از مكتب و از قول اولى الامر بطور اطلاق و بدون قيد و شرط مىباشد و موهبت وجودى حقيقى است و در همه عوالم آثارى خواهد داشت.
اين از لحاظ صدور منصب اولى الامر يعنى ولى امور عموم مردم بنيابت از رسول (ص) در اجراى احكام الهى و تصدى زعامت امور دينى و دنيوى عموم مسلمانان در ادوار بشريت است.
و از نظر اينكه اين منصب از حق تعالى صادر شده لازم مفاد آن تصدى و ولايت بر امور دينى و دنيوى و اجتماعى و عمومى جامعه اسلامى در طول ازمنه و اعصار است كه بنيابت و وصايت از رسول صلّى اللَّه عليه و آله صادع اسلام وظيفه او در جامعه مسلمانان اجراء نمايند با تعيين حق تعالى آن افراد را از طريق تشريع توسط رسول صلّى اللَّه عليه و آله كه از جمله وظايف رسول نيز تعيين وصى و ولى امور جامعه اسلامى است از جانب حق تعالى و بدون اعلام وصى و ولى امر نسبت بعموم مردم رسالت ناقص خواهد بود زيرا از جمله مواد رسالت آنست كه احكام الهى و مكتب قرآن بنظارت و ولايت شخص معين اداره شود و دعوت مردم بمكتب قرآن كه وظيفه رسول صلّى اللَّه عليه و آله است انجام بيابد و چنانچه رسول (ص) امر وصايت و نظارت بر مكتب قرآن و احكام اسلامى را تعيين نفرمايد از نظر اينكه ركن و قوام رسالت ابدى است امر رسالت خود را در ادوار جهان انجام نداده است فقط زمان حيات خود بوظيفه رسالت عمل نموده ولى نسبت بدوام و بقاى رسالت در جامعه بشر باهمال برگزار نموده و براى عموم مردم وظيفه و تكليفى معين نفرموده است در نتيجه امر رسالت محدود بزمان حيات و تصدى رسول (ص) خواهد بود.
و از لحاظ اينكه منصب اولى الامر يعنى ولايت بر امور جامعه اسلامى از لحاظ تعليم اسرار قرآنى و امور دنيوى اخروى عمومى و اجتماعى آنان از جانب