درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٢٨٨ - الحديث الرابع عشر

تفسير آيه كريمه‌ مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها را براى تو بگويم راوى عرض نمود بلى يا امير مؤمنان عليه السلام امام فرمود حسنه عبارت از معرفت و شناخت ولاية اوصياء طاهرين عليهم السلام است و نيز علاقه قلبى و محبت بآنها و پيروى از مكتب آنان و هم چنين سيئه عبارت از انكار ولايت و وصايت اوصياء عليهم السلام است و بغض و عناد و تخلف از پيروى از مكتب و تعليمات آنها است.

تفسير آيه عمل اختيارى از نظر اينكه حركت جوهرى و سير وجودى است و آنچه در كمون نهفته داشته آن را بصورت فعليت در مى‌آورد و هر مقدمه حركت بسوى غرضى است كه نقص خود را رفع و ترميم نمايد لا محاله شريف‌تر بوده و اجر و پاداش از هر لحاظ عالى‌تر از عمل اختيارى است زيرا هدف و مقصدى است كه بدان سو رهسپار مى‌باشد و نيز از نظر اينكه اجر و پاداش سيرت و كمون عمل صالح است ظهور و بروز و ثبات و استقرار آن از هر لحاظ آشكارتر است.

بدين نظر قابل تزايد و تضاعف و ثبات و مورد فضل كبريائى قرار ميگيرد هم چنين عمل توأم با كلفت و مشقت است ولى اجر و پاداش توأم با ثبات و آرامش خاطر است و عمل نيز اختصاص باين جهان دارد و اجر و پاداش اختصاص بعالم قيامت دارد و عمل نيز بر اساس حركت وجودى و قابل تبدل و حبط است ولى اجر و پاداش نيل بسعادت دائمى است.

و خلاصه عمل هسته‌اى است اجر و پاداش بمنزله ميوه شاداب هميشگى آنست و عمل خير و صالح موجود بوجود ابتدائى دنيوى و از مقوله حركت ذاتى است ولى اجر و پاداش موجود بوجود اخروى است مانند بهشت و نعمتهاى آن كه موجود اخروى و دائم است.

روايت حسنه را تفسير فرمود بمعرفت ولايت و مقام وصايت اوصياء طاهرين عليهم السلام از نظر اينكه حسن و صلاح هر عمل صالح و شايسته‌اى از نظر آنست كه شعار عبوديت داشته و روح بآن عمل دميده مى‌شود و حركت و عمل صالح فناء پذير است‌