درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٢٤٩ - الحديث الرابع عشر

قوله (ع): الحسنة معرفة الولاية و حبنا اهل البيت‌

: از نظر اينكه اعتقاد باصول توحيد و رسالت رسول صلّى اللَّه عليه و آله شعار اهل ايمان است و گفته شد كه متمم رسالت و ابديت آن وابسته باعتقاد بولايت و وصايت اوصياء طاهرين عليهم السلام است و يگانه حسن و كمال پيروان مكتب قرآن تماميت عقيده برسالت و بولايت و وصايت است.

و بالاخره مقام ولايت اوصياء فصل اخير و متمم توحيد و اصول آنست و حسن و كمال بمعرفت و تصديق ولايت اوصياء عليهم السلام است و عقيده اساس و حقيقت صورت علمى و حقيقت انسانى است و عموم بشر در طريقه خداشناسى عاجزند از نظر قصور فكر و جهالت آنان و براى طريق كسب سعادت لا محاله بايد برسول و يا بامام و قيم امور بشر اقتداء نمايند و هر يك قائد امور دين و دنيا هستند و بسوى طريق سعادت رهبرى مى‌نمايند بر اين اساس گروهى كه از پيروى امام سرپيچى نمايند در طريق سعادت بى‌بصيرت خواهند بود و در ضلالت و گمرهى بسر خواهند برد.

از اين بيان استفاده شد گروهى كه مقام ولايت و وصايت اوصياء را انكار نمايند اعتقاد آنان باصول توحيد بى‌پايه و بى‌اساس خواهد بود زيرا كه از رهبرى امام پيروى ننموده و اعراض از امام و تخلف از گفتار آنان سبب ضلالت و گمرهى است و اعراض و عناد با مقام ولايت سبب قطع رابطه از توحيد و سبب بغض ساحت كبريائى از او خواهد شد.

در اين صورت آنچه از اعمال صالحه بجا آورند از نظر اينكه ارتباط بدين و برسول صلّى اللَّه عليه و آله ندارد لغو و بيهوده خواهد بود و در باره اهل ايمان عقيده بامامت و وصايت اوصياء عليهم السلام يگانه عمل قلبى و حسن عقيده خواهد بود زيرا اعمال نيك و صالح اهل ايمان مورد قبول و پذيرش قرار خواهد گرفت از نظر ارتباط و پيروى از مقام ولايت و وصايت و قبول ولايت اوصياء بهترين عمل قلبى و متمم رابطه با ساحت كبريائى است زيرا عقيده بولايت و محبت با اوصياء عليهم السلام بهترين عمل قلبى و صفاء