درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٢٤٨ - الحديث الرابع عشر
و ترميم كند لا محاله شريفه بوده و اجر و پاداش از هر لحاظ عالىتر از عمل اختيارى است زيرا هدف و مقصدى است كه بدان سو رهسپار مىباشد و نيز از نظر اينكه اجر و پاداش و كمون عمل صالح است ظهور و بروز و ثبات و استقرار آن از هر لحاظ آشكارتر است.
بدين جهت قابل تزايد و تضاعف و ثبات و فوز و مورد فضل كبريائى قرار ميگيرد هم چنين عمل توأم باثبات و استقرار و آرامش خاطر است و عمل نيز اختصاص باين جهان دارد اجر و پاداش بىمشقت است ولى اجر و پاداش توأم هم چنان كه اختصاص بعالم آخرت دارد و عمل نيز براساس حركت وجودى و قابل تبدل و خبط است ولى اجر نيل به سعادت دائم است بالاخره عمل هستهاى است اجر و پاداش آن بمنزله ميوه شاداب هميشگى آنست زيرا عمل خير و صالح موجود به وجود ابتدائى دنيوى است و از مقوله حركت است ولى اجر و پاداش موجود بوجود اخروى است كه دائم خواهد بود.
قوله (ع): وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ:
ملازمت باعمال صالحه سيرت آن توجه قلب بساحت قدس و تقرب و استقامت در اداء وظائف است ناگزير براى هميشه از تزلزل خاطر و فزع ايمن خواهد بود.
قوله (ع) وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فِي النَّارِ:
بهمان قياس ارتكاب گناهان و شرك اعراض از وظيفه عبوديت سير در قطب بعد و مخالفت و غضب كبريائى خواهد بود سيرت آن تيرهگى و ظلمت روح و غضب و آتش حسرت است كه اعماق انسانى را فرا خواهد گرفت و سيرت كفر و ناسپاسى و معارضه با ساحت كبريائى برخسار در آتش افكندن است.