درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٢١٠ - الحديث الرابع

شرح راوى جابر گويد از امام باقر عليه السلام شنيدم كه ميفرمود حق تعالى ابراهيم عليه السلام را بسمت عبوديت و صلاح برگزيد پيش از اينكه او را بسمت نبوت و پيامبرى برگزيند و او را به نبوت برگزيد قبل از اينكه او را برسالت مفتخر و سرفراز فرمايد و هم چنين او را بصفت خليل معرفى نمود قبل از اينكه او را بمقام امامت نايل فرمايد و پس از اينكه همه صفات كمال در او گرد آمده و در اداء وظايف ثبات و استقامت از او ظهور نمود.

ساحت كبريائى او را بسمت امامت منصوب فرمود و از نظر عظمت اين منصب را براى صالح از فرزندان خود نيز درخواست نمود و پاسخ بشرحى كه ذكر شد داده شد و مراد از ذريه ابراهيم خليل عليه السلام رسول صادع اسلام صلّى اللَّه عليه و آله و اوصياء طاهرين عليهم السلام مى‌باشد هم چنان كه فرمود انا من دعوة جدى ابراهيم عليه السلام.

بر حسب آيه‌ وَ بِالْحَقِّ أَنْزَلْناهُ وَ بِالْحَقِّ نَزَلَ‌ يعنى نزل بالحق و بالحقيقة لا بالصورة فقط يعنى با حقايق و بطون آن بقلب رسول صلّى اللَّه عليه و آله القاء شده است و سپس خبر داد از حقيقت كتاب كه كلام حق تعالى است بآيه‌ وَ لكِنْ جَعَلْناهُ نُوراً نَهْدِي بِهِ مَنْ نَشاءُ مِنْ عِبادِنا اشاره باينكه تعليم قرآن برسول صلّى اللَّه عليه و آله بطور موهبت وجودى و بآنست كه حقيقت كتاب الهى و قرآن تجلى نمايد بر قلب كسى كه ساحت كبريائى‌