درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٢٠٦ - الحديث الثالث

شرح راوى ابن ابى يعفور گويد از امام صادق عليه السلام شنيدم كه ميفرمود بزرگترين پيامبران و رسولان كه همه صاحب دين و كتاب آسمانى بوده‌اند پنج نفر هستند و آنان اولو العزم معرفى شده و ساحت كبريائى گواهى بصحت عزيمت و ثبات و استقامت آنان در مقام عبوديت داده است و هر منصب كه بهر يك موهبت فرمود كاملا در مقام اداء وظيفه بر آمده‌اند و هيچ گونه تمرد و يا كوتاهى از آنان سر نزده است مثلا نوح پيامبر (ع) با اينكه قريب يك هزار سال با طبقات متعدد با مردم تماس داشت و او را بسيار اذيت و آزار ميكردند از دعوت خود لحظه‌اى مسامحه ننموده است.

هم چنان كه ابراهيم (ع) در شهر بابل سالهاى متمادى قيام بدعوت نمود و كسى دعوت او را نپذيرفته و در مقام تهديد و آزار او برآمده‌اند تا اينكه او را محكوم بسوزانيدن نمودند مقاومت نموده و بالاخره او را بآتش افكندند جبرئيل امين عرض نمود چنانچه حاجت دارى اعلام نما فرمود حاجت دارم ولى فقط بساحت كبريائى و ربوبى با نياز هستم خلاصه با اين چنين استقامت در مقام عبوديت و خلوص تا هنگامى كه بآتش افكنده شد ادامه داشت.

و از كريمه‌ وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى‌ آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً استفاده مى‌شود