تفسير فاتحة الكتاب از امام حسن عسكرى - حسينى شاهمرادى، قدرت الله - الصفحة ٤١ - در باره«إياك نعبد و إياك نستعين»

(١) جز اينكه بگمراهيش إدامه دهد و سرسختى كند! پس؛ آن، از هر پشيمانى و حسرت، عظيمتر است!، بروز قيامت درآيد، و حال آنكه؛ صدقاتش- في المثل- همانند أفعى، مقابلش نمودار ميشوند كه او را نيش بزنند! و عبادات و صلواتش همانند فرشتگان موكّل آتش، در پى او باشند! تا بگونه خاصّى او را بدوزخ افكنند!.

(در اين حال) ميگويد: اى واى بر من! آيا از نمازگزاران نبودم!؟ آيا از زكات پردازان نبودم!؟. آيا نسبت بناموس و مال مردم، از پاكدامنان نبودم!؟ پس؛ چرا باين مصيبت عظمى گرفتار شدم!؟

باو گفته شود: اى بدبخت! آنچه عمل كردى، بتو سود نبخشيد، و تحقيقا؛ بزرگترين فرائض و واجبات را- بعد از توحيد خداى تعالى! و إيمان بنبوّت محمّد [رسول اللَّه‌] (ص)- ضايع كردى!. از معرفت حقّ على [ولىّ اللَّه‌] آنچه؛ لازم و ضرورى بود، از بين بردى!. به امامت و پيشوائى دشمن خدا [كه خدا، بر تو حرام نمود] إقدام كردى و ملتزم شدى!. و اگر؛ بجاى اين رفتار و أعمالت، طاعت و عبادت روزگار- از آغاز تا فرجامش- براى تو بود! و بجاى صدقات و خيراتت، تمام أموال دنيا را صدقه ميدادى! [بلكه؛ بگنجايش زمين، طلا إنفاق ميكردى!] تماما؛ جز اينكه از رحمت خدا، ترا دور سازد، چيز ديگرى نبود! و جز اينكه؛ ترا بخشم خدا، نزديك كند، أثرى نى!.

(٢) إمام حسن (عسكرى) عليه السّلام فرمود: أمير المؤمنين عليه السّلام، از قول رسول خدا (ص) إظهار داشت كه خداى تعالى! فرمود:

بگوئيد: إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ‌.

(يعنى:) بر طاعت و بندگى‌ات (تنها از تو كمك ميخواهيم!) و در كنار زدن حيله و شرّ دشمنانت (اى خدا! تنها، از تو كمك ميجوئيم!) و آنچه بفرمائى! أمر، أمر تو است!.

(٣) و آن حضرت (ص)، از جبرئيل، از طرف خداى عزّ و جلّ! فرمود:

اى بندگان من! تمام شما، گمراهيد! جز كسى كه هدايتش كردم. پس؛ از من، راهنمائى و هدايت، درخواست كنيد، تا شما را هدايت كنم!. و تمام شما، فقيريد! جز كسى كه بى‌نيازش كردم. پس؛ از من، بى‌نيازى و غنا، درخواست كنيد، تا روزى و