تفسير فاتحة الكتاب از امام حسن عسكرى - حسينى شاهمرادى، قدرت الله - الصفحة ١٩ - در باره بسم الله الرحمن الرحيم

از بين بردن آن دارو، پاك‌شدنش را از آن، اراده نمودم. (١) و خواستم كه؛ به (آستان) من بيايد و (جرم و) گناهى در او نباشد! و (پاك و پاكيزه) داخل بهشت گردد!.» در اين هنگام؛ عبد اللَّه بن يحيى گفت:

يا أمير المؤمنين! حقيقة، بال و پرم دادى! و مرا تعليم فرمودى! پس اگر؛ صلاح بدانى، گناهم را در اينجا- كه بآن إمتحان شدم- معرّفيم كن، تا همچنان؛ تكرارش نكنم.

فرمود: لحظه‌اى كه نشستى، [بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌] نگفتى! نتيجه اين شد كه؛ بخاطر سهو و نسيانت از آنچه؛ بآن دعوت گشتى و خوانده شدى، خدا، باين مصيبت و گرفتاريت، تمحيص و پاكى از گناه قرار داد. آيا ندانستى كه؛ رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله از جانب خداى عزّ و جلّ! فرمود:

«هر إقدام قابل توجّه! كه در آن، يادى از [بسم اللَّه‌] نشود، ناقص و بريده است!»؟

گفتم: آرى، پدر و مادرم فداى شما! بعد از اين، تركش نميكنم.

فرمود: در اين صورت: از آن، بهره‌مند و سعادتمندى! سپس عبد اللَّه بن يحيى گفت:

يا أمير المؤمنين! و تفسير «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» چيست؟

فرمود: البتّه؛ بنده هر گاه؛ اراده خواندن يا بجا آوردن عملى داشت، ميگويد؛ [بِسْمِ اللَّهِ‌] باين معنا كه: [باين اسم، اين كار را بجا مى‌آورم‌]. پس؛ هر عملى كه بجا مى‌آورد، در آن به‌ [بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌] آغاز كند. يقينا! برايش در آن، ميمنت و مباركى است!.

(٢) إمام باقر عليه السّلام فرمود:

محمّد بن علىّ بن مسلم بن شهاب [زهرى‌]، بر علىّ بن الحسين- زين العابدين عليهما السّلام- وارد شد، در حالى كه او، غمگين و محزون بود. زين العابدين عليه السّلام باو فرمود: ترا چه شده كه، اندوهناك و غمگينى!؟

گفت: يا ابن رسول اللَّه! بنا بر امتحانى كه نمودم. او جانب حسودان، و كسانى كه در من طمع دارند! و از كسى كه اميد و آرزو باو دارم! و از كسى كه باو حقيقة؛ إحسان كردم،