آنست كه؛ برادران فقير مؤمنش را دوست دارد! (١) و بآنان سر ميزند! و خودش را با آنها، يكى ميداند! و بر آنان تكبّر نميكند. هر گاه؛ چنين فعلى از او سرزد، گناهان او را برايش مى‌آمرزم و باكى ندارم! اى موسى! يقين بدان! كه فخر (و عظمت)، رداى من است! و كبرياء و بزرگى، روپوش من! پس؛ هر كه؛ در چيزى كه باين دو مربوط است، با من، نزاع (و جدال) كند، بآتش خود، عذابش كنم!.

اى موسى! يقين بدان، از بزرگداشت جلال من اينست: بنده من- كه از حطام دنيا، بهره‌ورش ساخته‌ام- به بنده‌اى از بندگان مؤمنم [كه در دنيا، دست او را كوتاه كرده‌ام،] إكرام و احترام كند. پس اگر؛ بزرگى و نخوت، بر او إبراز نمود، تحقيقا؛ بزرگى و عظمت جلال مرا، سبك شمرده! و توهين كرده است!.

(٢) سپس؛ أمير المؤمنين عليه السّلام فرمود:

البتّه؛ رحمى كه؛ بنا بفرمايش خود- أنا الرّحمن- از رحمت خود، مشتق نموده، همان [رحم محمّد (ص)] است. و يقين بدان! از إجلال و تعظيم خدا، إجلال و تعظيم محمّد (ص) است. و البتّه؛ از إجلال و تعظيم محمّد (ص)، إجلال و تعظيم رحم محمّد (ص) است. و براستى! هر مرد و زن مؤمن، از شيعيان ما- هم او- از رحم محمّد (ص) است. و يقين بدان! كه إجلال و تعظيم آنها، از إجلال و تعظيم محمّد (ص) است. پس؛ واى! بر كسى كه؛ اندكى از حرمت محمّد (ص) را سبك شمارد! و خوشا بر أحوال كسى كه؛ حرمتش را تعظيم كند! و بزرگش بداند! و رحمش را إكرام و احترام كند! و صله رحم بجاى آورد!.

در باره‌ «الرَّحِيمِ» (٣) إمام عليه السّلام فرمود:

و أمّا؛ [الرَّحِيمِ‌]، معنايش اينست كه: او به بندگان مؤمنش رحيم است. و از رحمت او است كه صد رحمت آفريد!. از آن، رحمت واحدى در خلايق و همه آفريدگان، قرار داد. و بآن، مردم بيكديگر، رحيم و دلسوزند! و مادر، بفرزندش مهربان!. و (از