«إِنِّي أُلْقِيَ إِلَيَّ كِتابٌ كَرِيمٌ إِنَّهُ مِنْ سُلَيْمانَ وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌.»[١] زنهار! (اى شنوندگان!) كسى كه آن را بخواند، و بدوستى و موالات محمّد و آلش- كه پاكان روزگاراند!- معتقد باشد، و بدستورشان مطيع و منقاد! و بظاهر و باطنشان مؤمن شود، خداى عزّ و جلّ! بهر حرفى از آن، باو، حسنه‌اى مرحمت كند! كه هر حسنه، بالاتر و برتر است از دنيا و آنچه در او است- از مال و منال و أنواع خيرات-. و هر كه؛ بخواننده‌اى [كه آن را ميخواند] گوش فرا دهد، برايش باندازه ثلث پاداشى است كه براى خواننده، مهيّا است!. بنا بر اين؛ بايستى هر يك از شما، در افزايش اين خير و عنايت- كه (رايگان) بشما روى‌آور است- بكوشد. پس؛ براى شما، غنيمتى است (هشدار! كه) وقتش منقضى نشود! كه در آن صورت، غم و اندوه و ندامت، در دلهاى شما باقى بماند!.

[١] نمل، آيه ٣١