بخش دارد كه يك بخش آن مربوط به دنيا و بخش ديگرش مربوط به آخرت است؛ مثلا سى سال اوّلش مربوط به دنيا و سى سال دوّمش مربوط به آخرت است؟! يا اين‌كه هر شبانه‌روز كه ٢٤ ساعت است دو بخش دارد و مثلا روزش مربوط به دنيا و شب نيز مال آخرت است؛ يا در هر شبانه‌روز بصورت متناوب يك ساعتش مال دنيا و يك ساعتش مال آخرت است؟! يا اين‌كه ما اصولا در دنيا چيزى كه مربوط به آخرت نباشد نداريم و همه رفتارها و لحظه‌هاى ما در دنيا مى‌تواند شكل آخرتى داشته باشد؛ يعنى به گونه‌اى باشد كه براى آخرت مفيد است و مى‌تواند به گونه‌اى باشد كه براى آخرت مضّر است و به هر حال در آخرت ما تأثير دارد؟

بينش اسلامى اين است كه زندگى آخرت را بايد در همين‌جا و با رفتارها و اعمالى كه در همين دنيا انجام مى‌دهيم بسازيم:

الدّنيا مزرعة الاخرة.

اين دنيا كشتزار آخرت است.

در اين‌جا بايد بكاريم و در آن‌جا درو كنيم و چنين نيست كه ما زندگى دنيايى جداى از آخرت داشته باشيم. همه كارهايى كه ما در اين عالم انجام مى‌دهيم مثل نفس كشيدن، چشم برهم زدن، قدم برداشتن، نشستن، خوابيدن، برخاستن، نگاه كردن، معاشرت كردن، سخن گفتن و سخن شنيدن، غذا خوردن، روابط زناشويى و خانوادگى، روابط بين افراد جامعه، رابطه بين حكومت و مردم، همه و همه مى‌تواند به گونه‌اى باشد كه براى آخرت ما سودمند و مفيد است و مى‌تواند هم به گونه‌اى باشد كه در آخرت ما تأثير منفى و سوء داشته باشد.

پس زندگى ما در اين دنيا دو بخش مستقل و دو قلمرو جداگانه ندارد