حكومت‌هاى دنيا چنين بوده و هست. در حال حاضر هم در هيچ كجاى دنيا اين‌گونه نيست كه رئيس جمهور يا نخست وزير و مقام ارشد اجرايى يك كشور، در همه زمينه‌ها اعمّ از سياسى، اقتصادى، حقوقى، نظامى و نظاير آنها تخصّص داشته باشد و خودش رأسا تصميم بگيرد و اصولا چنين چيزى براى كسى غير از معصومين عليهم السّلام مقدور و ميسّر هم نيست.

رويّه معمول و متداول در همه‌جا اين است كه مشاورين متعدّد و مختلف وجود دارند كه در تصميم‌گيرى‌ها و اتّخاذ سياست‌هاى مختلف، نقش مهم و عمده‌اى را ايفا مى‌كنند. در نظام ولايت فقيه و در جمهورى اسلامى هم از ابتدا چنين بوده و هست كه رهبر با استفاده از اصل مشورت و بهره‌گيرى از نظرات متخصّصان و كارشناسان تصميم‌گيرى مى‌كند و بازوهاى مشورتى متعدّدى به او مدد مى‌رسانند كه يكى از آنها مجمع تشخيص مصلحت نظام است كه به عنوان مستشار عالى رهبرى و ولىّ فقيه عمل مى‌كند.