كشور بايد در جميع علومى كه مردم به آن محتاجند، از كارشناسان مبرزّ، استفاده كرده و لازم نيست شخص اوّل كشور، در تمامى آن فنون متخصصّ باشد، بلكه هر كار تخصصى را به متخصصّ در آن امر، واگذار مى‌كند و خود، هماهنگى فوق را عهده‌دار مى‌باشد.

پس رهبرى در مديريت اسلامى، گذشته از صيانت نفس و تقواى فوق العاده در امور شخصى و نوعى و داشتن استعداد مديريت، در كمال ذكاوت و تيزهوشى، نسبت به مجارى امور مملكت، هرگز از روش متداول و معقول رجوع به اهل نظر در مسائل دقيق، عدول نمى‌فرمايند.

امّا ادعاى آن نويسنده محترم، در باليدن غرورمندانه بر امتياز جاودانه ايران كه هرگز دست استعمار، حتّى در لحظه‌اى هم طوق بندگى را بر كشور ما تحميل نكرده، از ادعاهايى است كه ايشان متفرّد به آن است، و نشانه انفعال بسيار شديد نسبت غرب و از علايم ضعف ساير ادعاهاى ايشان است.

آيا راستى اينان معناى استعمار را نمى‌دانند؟ يا در فضاى ديگرى خارج از سياست‌ها زندگى مى‌كرده‌اند؟

چرا بايد پديده مسلّمى را كه هر روشن‌فكر، بلكه هر فرد از آحاد ملّت، آن را مى‌داند، انكار كرده و بر نفى آن اصرار كند.

راستى اين‌گونه خطاها و ديگران را به خطا واداشتن بخشودنى است؟ آيا گواه تاريخ و آن همه شاهد زنده در متن زندگى جهان سوم، كافى نيست كه لب از اين‌گونه اظهارات بسته شود و آبرو و اعتبار خود را در معرض خطر قرار ندهند؟

اعترافات تكان دهنده نزديكان دستگاه طاغوت مانند فردوست درباره جنايت‌هاى دستگاه پهلوى، حتّى براى تيزهوشان سياست و آگاهان و وضع زمان، بسيار تعجب‌آور و باور نكردنى بود. او در يكى از اعترافاتش (در تلويزيون) گفت، گاهى يك افسر ساده امريكايى بدون در نظر گرفتن وقت قبلى وارد كاخ شاه مى‌شد و به شدت او را مؤاخذه مى‌كرد كه «چرا فلان كار» انجام شد؟» و يا «چرا انجام نپذيرفت؟» و او مانند ببرى كاغذى، به خود اجازه كم‌ترين دفاعى نمى‌داد.

سلطه اجانب در كشور آن چنان موجب فساد مالى و اخلاقى سردمداران و ناامنى روحى و فكرى براى جوانان بود كه چهره كشور، كاملا چهره جامعه‌اى هدر رفته و