قرآن، در موارد متعدد و زيادى كه پس از اين خواهد آمد طاغوت و طاغوتيان را طورى معرفى مى‌كند كه هرگز صلاحيت رهبرى بشر را ندارند و در طول تاريخ، مراجعه به آنها جايز نيست.

هر صاحب انديشه‌اى به خوبى مى‌فهمد كه اگر بافت و ساختار دين اسلام- كه جامع‌ترين اديان و احكام الهى است- به گونه‌اى است كه بدون اقامه حكومت، بسيارى از احكام مهم و ريشه‌اى آن قابل پياده شدن نيست و احكام الهى تعطيل مى‌شود و خود شارع نيز بهتر از هر كسى مى‌داند كه مردم بدون حكومت نمى‌توانند به زندگى مسالمت‌آميز ادامه دهند، و با اين حال مراجعه به دستگاه طاغوت را ممنوع كرده، حتما بايد خود، براى اقامه اين امر مهم (حكومت الهى) حكم قطعى داشته باشد و به مردم دستور دهد كه حكومت الهى را، برحسب قوانين الهى، تشكيل داده و در پناه آن به زندگى سالم و مطابق با فطرت انسانى خود برسند.

محور پنجم: قرآن كريم، طاغوت را چنين معرفى مى‌كند:

«پس هر كه از حكم خدا سركش و طاغى شد، و زندگى دنيا را برگزيد، دوزخ جايگاه او است».[١] «و اهل كفر و طغيان را بدترين جايگاه است».[٢] «در طغيان خود سرگردان هستند».[٣] «و هر كه از راه كفر و سركشى برگردد و به راه ايمان و پرستش خدا گرايد، به رشته محكم و استوارى چنگ‌زده ...»[٤] «آنان كه كفر ورزيدند، اوليائشان طاغوت مى‌باشد».[٥] «و آنان كه از پرستش طاغوت دورى جستند و به درگاه خدا با توبه و انابه بازگشتند،

[١] - نازعات( ٧٩) آيه ٣٧- ٣٩\i« فامّا من طغى و آثر الحيوة الدنيا فإنّ الجحيم هى الماوى».\E

[٢] - ص( ٣٨) آيه ٥٥:\i« و إنّ للطاغين لشرّمآب».\E

[٣] - بقره( ٢) آيه ١٥:\i« في طغيانهم يعمهون».\E

اين جمله در آيه ١٨٦ سوره اعراف و آيه ١١ سوره يونس و آيه ٧٥ سوره مؤمنون نيز تكرار شده است.

[٤] - بقره( ٢) آيه ٢٥٦:\i« فمّن يكفر بالطاغوت و يؤمن باللّه فقد استمسك بالعروة الوثقى».\E

[٥] - همان، آيه ٢٥٧:\i« و الذين كفروا أولياؤهم الطاغوت».\E